Άδικο αυτή η «ομάδα» να βγει Ευρώπη

Ακόμα μία νύχτα ντροπής «έγραψε» ο Άρης, ο οποίος κατρακύλησε στη θέση που αξίζει να βρίσκεται. Ποια Ευρώπη; Και το 5-8 υπέρβαση είναι. Γράφει ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος.

Αυτό που κάνει ο Άρης τη φετινή σεζόν δεν έχει προηγούμενο και ας κάνουμε τον σταυρό μας να μην έχει και επόμενο, γιατί βλέπω τα όσα μαλλιά μας έχουν μείνει -σε όσους έχουν μείνει- να τα χάνουμε κι αυτά. Εκεί που λες ότι η ομάδα έχει πιάσει πάτο και δεν έχει πιο κάτω, εμφανίζονται καμιά 16αριά κιτρινόμαυροι, σου λένε «hold my beer» και σου δείχνουν τον δρόμο προς την κόλαση.

Τι να πούμε για το παιχνίδι με τον ΟΦΗ; Τι ανάλυση να κάνουμε πάλι; Τα ίδια και τα ίδια λέμε κάθε εβδομάδα, μη γελιόμαστε. Ωραία, αυτή τη φορά ήταν τραγικός ο Φαντιγκά και ο Ράτσιτς, ενώ στις Σέρρες ήταν πολύ κακοί οι Τεχέρο και Ντούντου. Προσέξτε, κακή είναι η εικόνα ολονών σταθερά προφανώς, απλά ψάχνουμε να βρούμε τους 2-3 που είναι τραγικοί, ή τους 1-2 που είναι κάπως θετικοί.

Η μήπως να τα βάλουμε με τον Γρηγορίου, που έχει παραλάβει ένα έκτρωμα δίχως αρχή, μέση και τέλος, το οποίο πέραν όλων των άλλων προβλημάτων έχει και μόνιμα 5-6 παίκτες εκτός; Γιατί προφανώς και ο Έλληνας τεχνικός έχει κάνει λάθη, όπως τη χρησιμοποίηση του Κουαμέ πίσω από τον Μορόν (και στις Σέρρες τη χρησιμοποίηση του Αλφαρέλα πίσω από τον Μορόν), όμως είναι ο τελευταίος που έχει ευθύνη για ότι βλέπουμε.

Είναι πραγματικά σοκαριστικό το γεγονός πως ο Άρης έχει τελειώσει την κανονική διάρκεια του ελληνικού πρωταθλήματος, όντας στην 8η θέση! Κάτω από Λεβαδειακό, ΟΦΗ και Βόλο σε μία χρονιά, που οι «κιτρινόμαυροι» είχαν ως στόχο την πρώτη τετράδα. Ακόμα πιο σοκαριστικό είναι το γεγονός πως ουσιαστικά ο Λεβαδειακός έχει βάλει τους Θεσσαλονικείς στα playoffs. Αν οι Βοιωτοί έχαναν από τον Ατρόμητο, αυτή τη στιγμή η ομάδα της Θεσσαλονίκης θα ήταν στα playouts!

Νομίζω πως είναι αστείο να κάνουμε κουβέντα για πέμπτη θέση πλέον. Πέρα απ' το ότι μοιάζει από δύσκολο έως απίθανο να καταφέρει αυτή η... ομάδα (υπάρχει ευνόητος λόγος που μπαίνουν τα αποσιωπητικά) να ξεπεράσει τον Λεβαδειακό κι ας είναι ντεφορμέ, θα είναι και πάρα πολύ άδικο ποδοσφαιρικά να συμβεί κάτι τέτοιο έστω και με κάποιο θαύμα. Προσωπικά ναι, το θέλω, προφανώς. Αλλά αν βγάλουμε τα «οπαδικά γυαλιά» και το δούμε αντικειμενικά το πράγμα, ε όχι δεν αξίζει αυτός ο Άρης το ευρωπαϊκό εισιτήριο. Αυτός που το αξίζει είναι ο Λεβαδειακός και μετά ίσως ο ΟΦΗ. Ο Άρης σίγουρα όχι! Και το 5-8 μοιάζει υπέρβαση...

Επίσης, το έχω πει εδώ και πολύ καιρό και θα το ξαναπώ τώρα: Δεν με καίει κιόλας η πέμπτη θέση και το ευρωπαϊκό εισιτήριο. Θέλω να κοιτάζω το δάσος και όχι το δέντρο. Δεν μου λέει τίποτα η παρουσία στα προκριματικά του καλοκαιριού και μία σφαλιάρα από μία νέα Αράζ, Κόλος Κοβαλίβκα και δεν ξέρω γω τι. Η ουσία είναι να αλλάξει -η μάλλον να αποκτήσει- επιτέλους μία φιλοσοφία το κλαμπ. Να λειτουργήσει ως ΣΟΒΑΡΟ κλαμπ.

Να πάρει ο Άρης έναν ΚΑΝΟΝΙΚΟ προπονητή, να τον στηρίξει, να έχει ένα ορθολογικό πρότζεκτ, να κρατήσει έναν κορμό, να κάνει λίγες και καλές μεταγραφές (παίρνοντας παίκτες που δεν θα έχουν χειρότερο ιατρικό ιστορικό από συνταξιούχο) και γενικότερα να κάνει ό,τι δεν έχει κάνει τα τελευταία χρόνια. Ό,τι έγραψα και στο προηγούμενο blog μου και σε πολλά άλλα. Φέτος η αποτυχία έχει γραφτεί με κεφαλαία γράμματα και δεν σβήνει με τίποτα, σκοπός είναι να φτιάξεις το «αύριο». Δεν μπορώ να πω πως είμαι αισόδοξος, όμως όσο ζω θα ελπίζω...

ΥΓ. Κι όμως δεν υπάρχει απλά κόσμος που έδωσε το παρόν στο Χαριλάου, αλλά μάλιστα στήριζε και μετά το 0-1. Αυτός είναι ο λαός του Άρη. Ωστόσο, η ίδια η ομάδα δεν τον σέβεται και δεν του δίνει αυτό που αξίζει.