Ο Χρύσανθος Τσαλτίδης γράφει στο blog του στο sportal για τον τελευταίο στόχο που έχει απομείνει στον Άρη, αλλά δεν δείχνει να το πιστεύουν ούτε μέσα στην ομάδα!
Κάθε πέρσι και…καλύτερα λέει μία παροιμία και στον Άρη μάλλον έχουν βαλθεί να εναρμονιστούν πλήρως με αυτό. Από το 22 και μετά ο Άρης λες και προσπαθεί να ακυρώσει όλα όσα πέτυχε τα πρώτα χρόνια μετά από την επιστροφή του στην Λίγκα.
Από την πρώτη χρονιά που η ευρωπαϊκή έξοδος αποτελούσε επιτυχία, που μάλιστα…πανηγυρίζονταν, μέχρι τις δύο 3ες θέσεις που είναι και ότι καλύτερο έχει πετύχει τα τελευταία σχεδόν 40 χρόνια. Από την άλλη αποτυχία κατάκτησης ενός κυπέλλου, αποτυχία εισόδου στους ευρωπαϊκούς ομίλους, παγίωση παρουσίας στην 5αδα σε τέτοιο βαθμό, που πλέον να μην κάνει αίσθηση η εξασφάλιση απλά του ευρωπαϊκού εισιτηρίου.
Σε κάθε περίπτωση όμως αυτός είναι ο μίνιμουμ στόχος που είτε εύκολα, είτε πιο δύσκολα πάντα επιτυγχάνονταν, αλλά φέτος θα είναι…έκπληξη αν υλοποιηθεί. Είναι αδιανόητο ενώ σου παρουσιάζεται μία πολύ μεγάλη ευκαιρία με αυτόν τον Παναθηναϊκό και παρά την εξαιρετική χρονιά του Λεβαδειακού να είσαι σε θέση-όχι απλά- αουτσάιντερ και να μην πιστεύει κανείς ότι μπορεί ο Άρης να βγει 5ος.
Και πως να το πιστέψει με εμφανίσεις όπως αυτή στον Βόλο; Να το διορθώσω; Πως να το πιστέψει κανείς όταν δεν εμφανίζεσαι καν στον Βόλο, ενώ το ίδιο είχε συμβεί και στην Λάρισα. Προσέξτε αυτά τα δύο παιχνίδια να είχε πάρει ο Άρης και τον τελευταίο και καταϊδρωμένο Πανσερραϊκό στην έδρα του, θα ήταν σε απόσταση βολής από την 4η θέση. Αφήστε όλα τα υπόλοιπα…
Τα ΑΝ όμως δεν παίζουν μπάλα και αυτοί που…παίζουν έχουν 6 συνολικά νίκες στο πρωτάθλημα μετά από 21 παιχνίδια! Η απογοήτευση έχει κυριεύσει τον κόσμο, το ξενέρωμα είναι στην κορύφωσή του και για αυτό όλοι έχουν στρέψει την προσοχή τους στην επόμενη μέρα. Αν η ομάδα έδειχνε κάτι, αν τους…τσιγκλούσε λίγο με την απόδοσή της, αν έβλεπαν προσπάθεια προφανώς και θα ιεραρχούσαν και πάλι ως σημαντικότερο το τι θα γίνει το καλοκαίρι σε όλα τα επίπεδα, αλλά θα ζητούσαν και την επίτευξη του στόχου της ευρωπαϊκής εξόδου.
Τώρα η πλειοψηφία λέει ότι η χρονιά τελείωσε και δεν υπάρχει στόχος! Και όμως υπάρχει στόχος, υπάρχουν αρχικά 5 παιχνίδια και στην συνέχεια άλλα 6 που με το δια δύο που φτιάχτηκε για τον Άρη, ίσως τελικά του δώσει την διέξοδο φέτος.
Πλέον η ομάδα αγωνιστικά κυριολεκτικά δεν έχει τίποτα να χάσει, αφού σχεδόν όλοι θεωρούν ότι δεν έχει ελπίδες και να κερδίσει κάτι. Στόχος αγωνιστικός υπάρχει. Εκεί που ήταν ο πρώτος (μαζί με το κύπελλο), κατέστη τα τελευταία χρόνια ως…αυτονόητος. Φέτος, λοιπόν, που όλοι πιστεύουν ότι ο Άρης δεν θα βγει 5ος και κατ’ επέκταση στην Ευρώπη ας γυρίσουν το κλίμα ο Χιμένεθ με τους παίκτες του. Μπορούν; Λίγοι το πιστεύουν.
Ας αποδείξουν το αντίθετο και ας κατακτήσουν τον μίνιμουμ στόχο της Ευρώπης (ανάλογα και με το κύπελλο φυσικά). Γιατί το ευρωπαϊκό εισιτήριο μπορεί να διαμορφώσει άλλες ευνοϊκότερες συνθήκες σε πολλά επίπεδα. Ακόμα και εκεί που ο κάθε φίλαθλος του Άρη δεν το υπολογίζει…Πλέον όμως απαιτούνται…γκολ, απαιτούνται πράξεις. Ότι λείπει δηλαδή όλο τον χρόνο από το ποδοσφαιρικό τμήμα που έχει μείνει μόνος τα λόγια και τις υποσχέσεις. Πράξεις μήπως και…