«Έγκλημα» και τιμωρία

Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για την «αυτοκτονία» του Παναθηναϊκού AKTOR στη Σόφια και τη Μεγάλη Εβδομάδα που θα κρίνει τη θέση του στην κανονική περίοδο της EuroLeague.

Να παίζεις ουσιαστικά εντός έδρας μπροστά σε 5-6 χιλιάδες οπαδούς σου σε ξένη χώρα. Να προηγείσαι με 11 πόντους διαφορά 8 λεπτά πριν το φινάλε. Να έχεις το μομέντουμ, την ψυχολογία, τον αντίπαλο στα σχοινιά και να του σερβίρεις στο τέλος τη νίκη στο πιάτο, ε, αυτό ξεπερνά και τα όρια της αυτοκτονίας.

Ο Παναθηναϊκός στη Σόφια απώλεσε την ευκαιρία όχι απλά να μείνει ζωντανός αλλά να έχει βάσιμες ελπίδες για την 4αδα και σαν να μην έφτανε αυτό, η ήττα του από τη Χάποελ του περιορίζει σημαντικά τις ελπίδες για την 6η θέση (γιατί θεωρώ ότι την 5η δεν την χάνει πλέον η Ζάλγκιρις) αλλά τον στέλνει ακόμη πιο χαμηλά, στη ψυχοφθόρο διαδικασία των play-in αγώνων. Που θυμίζω ότι είναι νοκ-άουτ, μια κι έξω δηλαδή, σε αγώνες που δεν συγχωρείται το παραμικρό λάθος και που ο Παναθηναϊκός αν τελικά βρεθεί εκεί θα έχει ένα τεράστιο «πρέπει» που αν τον καταβάλει θα τον πνίξει.

Με τη Χάποελ ο Παναθηναϊκός δεν έχασε από τα 0/4 σουτ του Ναν στο τελευταίο δίλεπτο αλλά γιατί ο Αταμαν (;) έδωσε τη μπάλα στα χέρια του Αμερικανού σε όλη την 4η περίοδο και την πήρε από αυτά του Σλούκα. Μέχρι το 32ο λεπτό ο κάπτεν των πράσινων είχε σχεδόν 30 πόντους συνεισφορά είτε σκοράροντας είτε δημιουργώντας αλλά ξαφνικά ο Παναθηναϊκός έγινε η ομάδα του hero ball Ναν. Δύο λάθος επιλογές (άστοχο σουτ, κακή πάσα) στο 69-80 άλλαξαν το μομέντουμ την ώρα που ο Σλούκας σχεδόν εκλιπαρούσε να του δώσουν τη μπάλα για ορθολογικές επιθέσεις.

Οι πράσινοι από εκει που ήταν νοικοκυρεμένοι και αποτελεσματικοί σκόρπισαν στους πέντε ανέμους. Ο Χέιζ-Ντέιβις ανεβοκατέβαινε σαν… τρόλεϊ στην Πατησίων δίχως σκοπό, ο Χουάντσο μάταια άφηνε και την τελευταία ικμάδα της δύναμής του, ο Σλούκας είχε περιοριστεί σε off ball (αν είναι δυνατόν…) ρόλο ενώ αμυντικά τα (αναμενόμενα) αργά πόδια και αντανακλαστικά του Λεσόρ έδωσαν απανωτά και εύκολα καλάθια στο πικ-εντ-ρολ για τη Χάποελ με δημιουργό τον τρομερό Κρις Τζόουνς.

Ο Ιτούδης πήρε την κατάσταση στα χέρια του πετώντας τον ακριβοπληρωμένο σταρ της ομάδας του (βλ.Μίτσιτς) στον πάγκο σε όλη την 4η περίοδο όπως και τον αρνητικό Οτούρου, πόνταρε στη δύναμη και την ταχύτητα του Οντιάσε και το καθαρό μυαλό του Τζόουνς (αλλά και την εκτελεστική δεινότητα του Μπλέικνι) και δικαιώθηκε.

Την ίδια στιγμή ο Αταμάν που μέχρι το 30ο λεπτό τα έχει πάει περίφημα, ανεξήγητα δίνει ρόλο Ελ-Σιντ στον Ναν που έχει πάνω του προσαρμοσμένη όλη την αντίπαλη άμυνα και ματαίως πηγαίνει σε κάθε φάση να τα βάλει ένας εναντίον όλων. Πλέον, για να φτάσουμε και στο (βαθμολογικό) διά ταύτα, ο Παναθηναϊκός ξεχνάει την 4αδα, την 6αδα θα την προλάβει σε ποσοστό 70% αν κάνει το 2/2 στην Ισπανία τη Μεγάλη Εβδομάδα (και φυσικά νικήσει και την Εφες) αλλά με μία νίκη στην Ισπανία θα περιοριστεί στην καλύτερη στην 7η θέση (στη χειρότερη στην 8η) και με 0/2 στην Ιβηρική θα μπλέξει ακόμη περισσότερο με ταβάνι την 9η θέση, άρα δύο αγώνες νοκ-άουτ (ο ένας εκτός έδρας) για να πάει στα playoffs.