Η αύξηση καταργεί αυτομάτως το αλατοπίπερο της Super League, αφού με 16 ομάδες στο... ρόστερ της κατηγορίας δεν περισσεύει χρόνος για playoffs.
Δεν γνωρίζω κατά πόσο ισχύουν τα περί αναδιάρθρωσης που ψέλλισε πρόσφατα ο Αχιλλέας Μπέος, αν και ο Δήμαρχος δεν μιλάει ποτέ στην τύχη.
Συνυπολογίζοντας την κουτοπονηριά των κυβερνήσεων που αρέσκονται σε πολιτικές του «ποδαριού» μοιράζοντας καθρεφτάκια σε ιθαγενείς αλλά και το «στρίμωγμα» την υπάρχουσας εξουσίας, καταλήγουμε ότι το σενάριο είναι τουλάχιστον αληθοφανές.
13:49 - 02.04.2026
Επιστολή της Stoiximan Super League στα κανάλια για ισότιμη προβολή όλων των ομάδων
Η Stoiximan Super League απέστειλε επιστολή προς όλα τα τηλεοπτικά δίκτυα, ζητώντας να διασφαλιστεί η ισότιμη προβολή των 14 ομάδων του πρωταθλήματος.
Το αντιλαμβάνονται όλοι ανεξαιρέτως πάντως ότι κάτι τέτοιο ισοδυναμεί με ταφόπλακα για τη Super League, που με την πάροδο του χρόνου γίνεται πιο αξιόπιστη, ανταγωνιστική και ατράνταχτη απόδειξη αποτελεί το φετινό ρεκόρ προσέλευσης θεατών.
Ενώ για δεκαετίες το προϊόν είχε απαξιωθεί εντελώς και ο κόσμος γύριζε την πλάτη, τα τελευταία χρόνια επιστρέφει.
Συνέπεια η αύξηση των εσόδων κυρίως από τηλεοπτικά, που αποτελούν βάση επιβίωσης για μικρομεσαίες ομάδες και ουδόλως ευκαταφρόνητο έσοδο για τις μεγαλύτερες.
Πέρα από αυτό, είναι και το χρώμα που δίνουν στα παιχνίδια οι γεμάτες κερκίδες.
Η αύξηση των ομάδων καταργεί αυτομάτως το αλατοπίπερο της Super League που είναι τα play offs και δευτερευόντως τα play outs. Με 16 ομάδες στο... ρόστερ της κατηγορίας δεν περισσεύει χρόνος, οπότε χάνεται το βασικότερο συστατικό της διοργάνωσης.
Που ξεκίνησε πειραματικά χωρίς τη συμμετοχή του πρωταθλητή και διαίρεση των βαθμών της κανονικής περιόδου, στην πορεία μπήκε και αυτός στο κόλπο, είδαμε play offs με πέντε και έξι ομάδες και καταλήξαμε στο ιδανικό με την τετράδα.
Το να στερηθεί ο φίλαθλος την κορυφαία φάση του πρωταθλήματος για την οποία όλοι ζουν και αναπνέουν, προκειμένου να εξυπηρετηθούν μικροπολιτικές σκοπιμότητες, είναι και αστείο και τραγικό μαζί.
Πρόκειται βέβαια για «πατροπαράδοτη» πρακτική, στην οποία πόνταραν σταθερά προηγούμενες κυβερνήσεις.
Ο κόσμος τότε ήταν αλλιώτικος, τα προβλήματά που τον απασχολούσαν ήταν διαφορετικής φύσεως.
Υπήρχε μεν πόλωση οι πολιτικοί όμως δεν είχαν απομυθοποιηθεί πλήρως, οπότε δεν ήταν τόσο αντιπαθείς στο μέσο Έλληνα που ασχολούνταν κατά βάσει πως θα κλείσει τραπέζι στο ΛΕΠΑ και τι έκανε η Μόνικα στον Μπιλ.
Ο ψηφοφόρος είχε άλλες έγνοιες, άρα και τα κριτήρια της ψήφου ήταν περισσότερο απερίσκεπτα.
Ρουσφέτια τύπου αναδιαρθρώσεων είχαν χειροπιαστά αποτελέσματα, καθώς δεν υπήρχαν ούτε άστεγοι ούτε funds, ούτε ακρίβεια, κουτσά στραβά οι περισσότεροι επιβίωναν αξιοπρεπώς.
Σήμερα, ένα ουκ ευκαταφρόνητο μέρος των Ελλήνων περιμένει το fuel pass για να αποφασίσει αν θα κάνει Πάσχα στο χωριό, για να επισκεφτεί ο πολιτικός νοσοκομείο χρειάζεται συνοδεία της Delta Force και στα εγκαίνια της ΔΕΘ ερημώνει μια ολόκληρη πόλη.
Οι προτεραιότητες και οι ανάγκες άλλαξαν θεαματικά, ο κόσμος έχει αγριέψει και η έλλειψη ευδαιμονίας τον καθιστά δύσπιστο σε παρόμοια δωράκια.
Ίσως και να οργίζεται περισσότερο, διαπιστώνοντας την απόπειρα φθηνιάρικου καλοπιάσματος.
Ως εκ τούτου, ενδεχόμενη αναδιάρθρωση δεν θα έφερνε ούτε στο ελάχιστο τα προσδοκόμενα αποτελέσματα στους «εμπνευστές», αλλά εκείνο που πρέπει να μας ενδιαφέρει είναι η καταστροφή της ποδοσφαιρικής μαγιάς.
Το τελευταίο ουδόλως απασχολεί τους κυβερνώντες, πρέπει να κινητοποιήσει όμως τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου και τους φιλάθλους.
Κυρίως τους δημοσιογράφους, μια και η άνοδος της δημοτικότητας του πρωταθλήματος έφερε άνθιση στα εργασιακά.
Περισσότερος κόσμος στα γήπεδα και αύξηση του ενδιαφέροντος μεταφράζεται σε πολλαπλασιασμό της επισκεψιμότητας των ιστοσελίδων, προσέλκυση χορηγών κλπ.
Ο πρώτος που θα πληρώσει το τίμημα αν γίνει κάτι τέτοιο θα είναι ο συγκεκριμένος κλάδος, αλλά όπως προκύπτει από την αφωνία είναι ο τελευταίος που αντιλαμβάνεται τις συνέπειες