Φρακαρισμένος πνευματικά στη Ρουμανία, δεν έφτασε ποτέ Λυών

Η θολούρα επιβεβαιώθηκε στη ροή του αγώνα, με αποκορύφωμα την αποβολή του Κωνσταντέλια. Δυο κίτρινες, μια λόγω διαμαρτυρίας και άλλη μια για επικίνδυνο μαρκάρισμα.

Τόσες παίρνει ο συγκεκριμένος, σε μισή αγωνιστική περίοδο.

Το πως θα εμφανιζόταν ο ΠΑΟΚ κόντρα στη Λυών μετά το σοκ της απώλειας των 7 ψυχών, αποτελούσε ένα σοβαρό ερώτημα.

Εντούτοις δεν τέθηκε ποτέ προς συζήτηση, γιατί πολύ απλά από το απόγευμα της Τρίτης ουδείς ασχολούνταν με το παιγνίδι. Κατά πως φάνηκε, ούτε οι παίκτες και το τεχνικό τιμ κατάφεραν να κάνουν focus σε αυτό.

Κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει με τους εξής δυο τρόπους απώλειες είτε οικείων του, είτε «αγνώστων» που ο θάνατός τους όμως ήταν τέτοιος που τους μετέτρεψε νοερά σε κοντινούς του.

Ο ένας και πιο συνηθισμένος, είναι να απομονωθεί και να βυθιστεί στις σκέψεις του, μέχρι να καταλαγιάσει κάπως ο πόνος και σιγά σιγά να επανέλθει.

Ο άλλος που σπανίζει, είναι να συνεχίσει να κάνει όσα έκανε και με μεγαλύτερη ένταση μάλιστα, ώστε να εξοστρακιστεί γρηγορότερα ένα κομμάτι του εσωτερικού σκότους.

Η λειτουργία αυτή γίνεται μηχανικά, δεν απαιτεί σκέψη, ούτε ταλαιπωρία του νου.

Αμφότερες οι επιλογές αφορούν την καθημερινότητα όχι όμως επαγγελματίες αθλητές, που οφείλουν να είναι πνευματικά έτοιμοι με το μυαλό απαλλαγμένο από κάθε άλλη σκέψη, πέραν του αγώνα.

Στον ΠΑΟΚ ήταν αδύνατο να συμβεί αυτό και οι λόγοι είναι προφανείς.

Το να έκανε delete ο εγκέφαλος και να διέγραφε μνήμες και συναισθήματα, θα άγγιζε τα όρια του μεταφυσικού.

Ακόμη κι αν επιτυγχάνονταν με κάποιο μαγικό τρόπο, οι εικόνες και να νέα ανανεώνονταν συνεχώς.

Προσπαθούσα να φέρω στο μυαλό μου το Λουτσέσκου και κάθε προπονητή στη θέση του, να λέει στην τελευταία ομιλία «90 λεπτά είναι, παιδιά. Ας ξεριζώσουμε κάθε άλλη σκέψη κι ας επικεντρωθούμε στον αγώνα.»

Θα τους τα έλεγε χωρίς να τα πιστεύει ούτε αυτός. Και το δικό του μυαλό θολωμένο θα ήταν, βυθισμένο στις ίδιες σκέψεις. Κάτι που εννοείται πως περνάει στους αθλητές, λόγω της άριστης πνευματικής επικοινωνίας με τον καθοδηγητή τους.

Δεν πρόκειται για θεωρίες, επιβεβαιώνονται από την καθαυτή ροή του αγώνα, με αποκορύφωμα την αποβολή του Κωνσταντέλια με δύο κίτρινες κάρτες.

Οι αιτίες των καρτών έχουν τη σημασία τους, γιατί εκτός από τα ζογκλερικά του ο παίκτης είναι ευρέως αγαπητός επειδή ουδέποτε ξεχνάει το χαμόγελό στα αποδυτήρια.

Του κάνουν φάουλ και παραμένει γαλήνιος, το φάουλ δε δίνεται και σκάει στα γέλια.

Κλέβει τη μπάλα καθαρά, χρεώνεται με φάουλ που δεν υπάρχει και χαμογελά ξανά.

Πρώτη φορά είδαμε τον Κωνσταντέλια σχεδόν εκτός εαυτού, σε σημείο να κάνει τάκλιν από εκείνα που του κάνουν συχνά, αλλά εκείνος ποτέ.

Στην πορεία ήρθε και η κίτρινη στο Γιακουμάκη που επίσης θα στοιχίσει. Η ένταση με την οποία διαμαρτυρήθηκε στο διαιτητή, πιστοποιεί ότι οι παίκτες του ΠΑΟΚ ήταν τόσο πνευματικά ανέτοιμοι, που για ασήμαντες αφορμές έχαναν τη συγκέντρωσή τους.

Υπόψιν πως όλες οι παραπάνω φάσεις έγιναν σε στιγμές που το παιγνίδι ήταν ανοιχτό και ο ΠΑΟΚ είχε να διεκδικήσει πολλά.

Ως κερασάκι στην τούρτα ήρθε η αποβολή του Λουτσέσκου, που μπορεί να είναι συμμετοχικός και υπερκινητικός, σπάνια παρεκτρέπεται όμως. Τουλάχιστον όσο κοουτσάρει.

Κι όταν ο μαέστρος δείχνει ότι έχει χάσει εντελώς τη balance του (για να το εξηγήσουμε και στη «Λουτσεσκική» διάλεκτο) δεν υπάρχουν ιδιαίτερες απαιτήσεις από τους οργανοπαίκτες.

Εννοείται πως δεν τίθεται θέμα χρεώματος σε κάποιον, οι στιγμές ήταν τέτοιες που η ομάδα αδυνατούσε να ξεφύγει από την περιρρέουσα μαυρίλα.

Όπως αποδείχτηκε στην πράξη μάλιστα, η συγκυρία του εκτός έδρας αγώνα στοίχισε περισσότερο στον ΠΑΟΚ.

Δε θα ήταν θεαματικά διαφορετική η κατάσταση εάν ο αγώνας γινόταν στην έδρα του, σίγουρα όμως δε θα ήταν ακριβώς το ίδιο.

Όταν συμμετέχεις δια ζώσης σε οποιαδήποτε κατάσταση (ευχάριστη, δυσάρεστη, δεν έχει διαφορά) η παρουσία σου βοηθά να εκτονωθεί έστω σε κάποιο βαθμό, το παραγόμενο συναίσθημα.

Όταν απουσιάζεις και απλώς μαθαίνεις, ακούς και διαβάζεις χωρίς να το βιώνεις, ο εγκέφαλος παράγει ασταμάτητα σκέψεις και εικόνες, από τις όποιες είναι αδύνατο να ξεκολλήσει.

Θα ήταν εξωπραγματικό να παρουσιαζόταν διαφορετικά ο ΠΑΟΚ τη χθεσινή βραδιά.

Αρκεί να σκεφτεί κανείς πως η 27η Ιανουαρίου 2026, έγινε ήδη κάτι σαν τατουάζ στις ψυχές όλων των ανθρώπων της ομάδας.

Όχι ως απλή ανάμνηση μάλιστα, αλλά ως θεματική επικεφαλίδα.

Όταν μετά από μερικά χρόνια αυτοί οι παίκτες γίνουν βετεράνοι, θα εξιστορούν λέγοντας «ήμουν μέσα σε αυτό το πρωτάθλημα, θυμάμαι πως πήραμε εκείνο το κύπελλο, δε θα ξεχάσω το τάδε ιστορικό διπλό και την τραγωδία στη Ρουμανία...»