EuroLeague
Το 2013 κατέκτησε την πρώτη EuroLeague της καριέρας του με έναν Ολυμπιακό που είχε ακόμη έντονο το αποτύπωμα του Ντούσαν Ίβκοβιτς. Αυτή τη φορά, όμως, η κορυφή της Ευρώπης ανήκει ολοκληρωτικά στον Γιώργο Μπαρτζώκα - Γράφει ο Νότης Ψιλόπουλος.
Ο Γιώργος Μπαρτζώκας είναι εδώ και χρόνια ένας από τους κορυφαίους προπονητές της Ευρώπης και πλέον δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν. Η κατάκτηση της πρώτης του EuroLeague στο Final Four του Λονδίνου το 2013 αποτέλεσε ένα τεράστιο επίτευγμα, καθώς μόνο εύκολο δεν είναι να διατηρήσεις μία ομάδα στην κορυφή της Ευρώπης. Εκείνος ο Ολυμπιακός έπαιξε ολοκληρωτικό μπάσκετ, διέλυσε την ΤΣΣΚΑ στον ημιτελικό και λύγισε τη Ρεάλ στον τελικό, επιβεβαιώνοντας πως διέθετε νοοτροπία πρωταθλητή.
Είναι γεγονός, όμως, πως εκείνη η ομάδα (2012-13) κουβαλούσε ακόμη έντονα το «άρωμα» του Ντούσαν Ίβκοβιτς. Ο βασικός κορμός είχε χτιστεί από τον σπουδαίο Σέρβο τεχνικό, ο οποίος στην πορεία οδήγησε στον άθλο της Κωνσταντινούπολης το 2012 και ο Ολυμπιακός συνέχισε πάνω στις ίδιες αγωνιστικές και πνευματικές βάσεις.
Ο φετινός Ολυμπιακός, όμως, αυτός που κατέκτησε την EuroLeague μέσα στο T-Center στο Final Four της Αθήνας, είναι απόλυτα ταυτισμένος με τη φιλοσοφία, τη λογική και το μπάσκετ του Γιώργου Μπαρτζώκα. Είναι μία ομάδα χτισμένη εξ ολοκλήρου στα δικά του «θέλω», με τη δική του αγωνιστική ταυτότητα και τη δική του μπασκετική φιλοσοφία. Αυτή τη φορά, η κορυφή της Ευρώπης φέρει ξεκάθαρα τη δική του υπογραφή.
Αυτός ο Ολυμπιακός έχει 100% την προπονητική συμβολή του Γιώργου Μπαρτζώκα. Έβαλε περίτρανα τη «σφραγίδα» του. Είναι μία ομάδα διαμορφωμένη πάνω στις δικές του μπασκετικές αρχές, στη δική του φιλοσοφία και στη δική του λογική γύρω από το άθλημα. Μία ομάδα που παίζει με αυτοματισμούς, με ξεκάθαρους ρόλους, με κίνηση χωρίς την μπάλα, με spacing, με υπομονή και με συνεχή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση. Παίζοντας ένα μπάσκετ υψηλού ρυθμού και πολλών κατοχών, φτάνοντας σταθερά κοντά στους 90 πόντους και τις +20 ασίστ στην επίθεση. Ένα σύνολο που δεν βασίστηκε αποκλειστικά στο ατομικό ταλέντο, αλλά στην ομαδική λειτουργία και στην μπασκετική πειθαρχία.
Έκανε όμως και αλλαγές. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας έβαλε φέτος και… νερό στο κρασί του, αφήνοντας στην άκρη πείσματα και αγωνιστικές εμμονές. Έδωσε περισσότερες ελευθερίες στον Τάιλερ Ντόρσεϊ, εμπιστεύτηκε το επιθετικό του ένστικτο -κάτι που δεν συνέβαινε πέρσι- και του επέτρεψε να λειτουργήσει με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση μέσα στο σύνολο. Παράλληλα, όταν διαπίστωσε πως η ταυτόχρονη παρουσία των Ντόρσεϊ και Φουρνιέ δεν λειτουργούσε με συνέπεια στο παρκέ, πήρε την απόφαση να μεταφέρει τον Γάλλο στο second unit, κίνηση που τελικά ισορρόπησε το rotation και βοήθησε την ομάδα να βρει καλύτερη χημεία.
Διαχειρίστηκε επίσης με ψυχραιμία και καθαρό μυαλό το σοβαρό πρόβλημα που προέκυψε στη θέση του playmaker μετά τον τραυματισμό του Κίναν Έβανς. Ο Ολυμπιακός δεν βρήκε τη «λάμψη» που ίσως περίμενε ο κόσμος στις λύσεις των Κόρι Τζόσεφ και Μόντε Μόρις, όμως ο Έλληνας τεχνικός κατάφερε να καλύψει το κενό μέσα από την ομαδική λειτουργία, τη σωστή κατανομή ρόλων, παρουσιάζοντας ένα μπάσκετ υψηλού επιπέδου. Στην πράξη, η συνολική εικόνα της ομάδας «έκρυψε» το αγωνιστικό ψεγάδι που υπήρχε στον «άσο»..
Η φετινή επιτυχία μοιάζει περισσότερο με προσωπική δικαίωση. Γιατί ο Γιώργος Μπαρτζώκας αμφισβητήθηκε έντονα τα προηγούμενα χρόνια. Άκουσε υπερβολές, δέχθηκε σκληρή κριτική, είδε την προσπάθεια της ομάδας να μηδενίζεται επειδή δεν ερχόταν το τρόπαιο. Εκείνος, όμως, συνέχισε να δουλεύει με συνέπεια, επιμονή και πίστη στο μπάσκετ που θέλει να παρουσιάζει. Και τελικά δικαιώθηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο: οδηγώντας τον Ολυμπιακό ξανά στην κορυφή της Ευρώπης.
Υπάρχει όμως και μία βαθύτερη διάσταση σε αυτή τη δικαίωση του Γιώργου Μπαρτζώκα. Ένας προπονητής που πριν από χρόνια (2014) αποχώρησε από τον Ολυμπιακό μέσα σε τεράστια πίεση και αμφισβήτηση, επέστρεψε για να δημιουργήσει τελικά την -ίσως- κορυφαία ομάδα της σύγχρονης ιστορίας του συλλόγου. Δεν ήταν τέλειος, έκανε και λάθη μέσα σε αυτή τη διαδρομή, από τα οποία στην πορεία έμαθε. Η ουσία, όμως, είναι πως δεν προσπάθησε να γίνει κάποιος άλλος. Δεν εγκατέλειψε ποτέ τις μπασκετικές του αρχές και δεν αναζήτησε εύκολους δρόμους για να γίνει αρεστός. Επέμεινε στη φιλοσοφία του, δούλεψε με συνέπεια και στο τέλος δικαιώθηκε στο υψηλότερο επίπεδο, κατακτώντας την EuroLeague με μία ομάδα που φέρει απόλυτα τη δική του αγωνιστική ταυτότητα.
What a moment 🤩🏆
After 13 years @Olympiacos_BC lift the trophy once again! #F4GLORY pic.twitter.com/C34wO14eI6
— EuroLeague (@EuroLeague) May 24, 2026
