Η ΑΕΚ το ‘25 τα έχασε όλα, τα έκανε όλα και το ‘26 τα θέλει όλα

Ο Κώστας Τσίλης αποχαιρετά ένα ημερολογιακό έτος που ανάλογο δεν έχει ζήσει ίσως ποτέ ξανά στην ιστορία της η ΑΕΚ και ρίχνει κλεφτές ματιές σ' όσα θα (μπορούν να) γίνουν στην χρονιά που μόλις ξημέρωσε

Μόλις για δεύτερη φορά τα τελευταία δέκα χρόνια, η ΑΕΚ έκανε γιορτές με νίκη στο τελευταίο της ματς. Την μια φορά που ξαναέγινε, πήρε νταμπλ. Επίσης για πρώτη φορά μετά από 18 χρόνια, η ΑΕΚ κάνει Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στην κορυφή της βαθμολογίας. Την αμέσως προηγούμενη φορά που είχε συμβεί, η ΑΕΚ είχε μαζέψει στο γήπεδο όλους τους βαθμούς που χρειαζόταν για να πάρει το πρωτάθλημα. Αλλά βρέθηκε ένας Βάλνερ να αλλάξει την ιστορία. Και κάπως έτσι παιχταράδες όπως ο Δέλλας και ο Ζήκος, έμειναν χωρίς πρωτάθλημα.

Πέρυσι στο τελευταίο της ματς πριν από τις γιορτές, η ΑΕΚ είχε κολλήσει στην ισοπαλία με τον Λεβαδειακό στη Φιλαδέλφεια. Και μπορεί να το ρίχναμε τότε στην κατάρα των Χριστουγέννων, αλλά στην πραγματικότητα το ποδοσφαιρικό σύμπαν μας προειδοποιούσε γι αυτό που θα ακολουθούσε. Διότι παρότι τώρα στο λυκόφως του '25 και το λυκαυγές του '26 βλέπω παντού γύρω μου ΑΕΚτζήδικα χαμόγελα και είναι απόλαυση, το ξεκίνημα αυτής της χρονιάς είχε πολύ πόνο και πολύ βάσανο.

Για να ξέρουμε και τι λέμε, δεν θυμάμαι ποτέ ξανά η ΑΕΚ να έχει ζήσει ανάλογο ημερολογιακό έτος , σαν αυτό που έφυγε πριν από λίγες ώρες. Το έχει ζήσει, να πανηγυρίζει μήνα Μάιο, αλλά μετά το πράγμα να αρχίσει να πηγαίνει από το κακό στο χειρότερο και να φτάνει άσχημα στον Δεκέμβρη. Έχει ζήσει, σ’ εκείνη την μαγική δεκαετία του ’90 ένα σερί με χαρά από Μάη σε Δεκέμβρη και πάλι σε Μάη. Το έχει ζήσει επίσης να είναι στραβό και ανάποδο το πρώτο μισό μιας χρονιάς και να συνεχίζει στραβά και ανάποδα και το επόμενο μισό.

Όμως αυτό που συμβαίνει τώρα, με τόσο ακραίες διαφορές σ’ όλα ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο μισό του ’25, δεν νομίζω να έχει συμβεί ποτέ ξανά. Κάποιος θα σκεφτεί το πόσο άσχημα πήγε η ΑΕΚ στον Μάη του 2022, όταν έμεινε εκτός Ευρώπης και πόσο «τρένο» τελικά συνεχίστηκε το έτος για να καταλήξει στο νταμπλ του 2023. Αλλά για να είμαστε καθαροί, ούτε ήταν τότε τόσο ακραία και βασανιστικά αυτά που είχε ζήσει η ΑΕΚ στο πρώτο μισό του 2022, ούτε ήταν τόσο σημαντικά αυτά που πέτυχε στο δεύτερο μισό του έτους, κυρίως διότι δεν υπήρχε η Ευρώπη και δεν είχε καν ανέβει ακόμα κορυφή.

Ξέρετε, το να χάνεις ματς ακόμα και ντέρμπι, είναι πάντα μέσα στο παιχνίδι. Το ίδιο φυσικά και να χάνεις τίτλους. Πάντα όμως έχει σημασία πως αλλά και με ποιους τα χάνεις. Η ΑΕΚ έχασε το κύπελλο περνώντας από διασυρμό και έχασε το πρωτάθλημα αλλά και το καλό ευρωπαϊκό εισιτήριο, μέσα από βασανιστική διαδικασία των πλέι οφ. Και όλα αυτά τα βίωσε μ’ έναν προπονητή που είχε φέρει ξανά χαμόγελο σ’ έναν σύλλογο που είχε σκοτεινιάσει, που κέρδισε νταμπλ μετά από μισό αιώνα και που έφτασε σε όρια αγάπης του κόσμου, πολύ κοντά σ’ αυτά του Μπάγεβιτς.

Σκληρό όλο αυτό και κυρίως δύσκολο να ξεπεραστεί και να πάει παρακάτω. Η ΑΕΚ έπρεπε να συνέλθει ψυχολογικά, αγωνιστικά, πνευματικά, όχι από μια απλή αποτυχία και μια αλλαγή προπονητή που και με τα δυο είναι προπονημένη ως σύλλογος, αλλά από μια γενική ισοπέδωση. Ο Ριμπάλτα έπρεπε να φέρει έναν προπονητή, που θα παραλάμβανε έναν οργανισμό που τα είχε όλα ξεχαρβαλωμένα. Από το αγωνιστικό του κομμάτι, μέχρι αυτό της αυτοπεποίθησης. Όλα ήθελαν δουλειά και κτίσιμο από την αρχή. Και αν ρωτήσετε και τον Νίκολιτς και τον Ριμπάλτα, είναι εντυπωσιακό πως θα σας απαντήσουν πως θέλουν ακόμα δουλειά και κτίσιμο όλα.

Ποτέ ξανά στην ιστορία της, η ΑΕΚ δεν έφτασε από το απόλυτο μηδέν, στην εκτόξευση για το 100. Ποτέ άλλωστε στην ιστορία της δεν προκρίθηκε από τρεις ευρωπαϊκούς προκριματικούς γύρους καλοκαίρι, ποτέ δεν είχε κερδίσει στην Ιταλία, ποτέ δεν είχε ξανακάνει επτά νίκες σε μια σεζόν στην Ευρώπη. Μετά από 23 βρίσκεται ξανά στους «16» της Ευρώπης. Μετά από 17 χρόνια κάνει ξανά Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στην κορυφή του πρωταθλήματος. Παρόλα αυτά ο Νίκολιτς συνεχίζει να μιλάει για μια μεταβατική περίοδο για την ΑΕΚ. Που ακόμα φτιάχνεται. Το ίδιο φυσικά και ο Ριμπάλτα.

Ίσως αυτό είναι και το πιο σημαντικό, ακόμα και από το που βρίσκεται τώρα η ΑΕΚ. Ενδεχομένως είναι και ο λόγος που βρίσκεται εδώ που βρίσκεται, μετά απ’ όλα όσα πέρασε στο πρώτο μισό του ημερολογιακού έτους που φεύγει. Ο Ριμπάλτα και ο Νίκολιτς έχουν ήδη από το καλοκαίρι ένα συγκεκριμένο δουλειάς και αναδόμησης και πάνω σ’ αυτό πορεύονται, χωρίς να επιτρέπουν ούτε επιτυχίες όπως αυτές που είχε η ΑΕΚ τον περασμένο Αύγουστο ή τον τελευταίο μήνα, αλλά ούτε και κακά φεγγάρια σαν αυτό που είχε τον Οκτώβρη, να τους εκτρέψουν από την πορεία.

Τρείς μεταγραφικές περιόδους ζήτησε το καλοκαίρι ο Ριμπάλτα για να ολοκληρωθεί η αναδόμηση του ρόστερ. Τρεις θα χρησιμοποιήσει και ας ξέρει πως αυτό αφήνει και εκκρεμότητες και κενά. Πάνω απ’ όλα η διαδικασία. Και ο Νίκολιτς είχε πει ήδη από το καλοκαίρι πως η δική του ομάδα θα εμφανιστεί τον Οκτώβρη. Μια – δυο εβδομάδες έπεσε έξω, δουλεύοντας και αυτό πάνω στο ίδιο πλάνο και μακιγιάροντας με μαεστρία όλα αυτά τα κενά και τις εκκρεμότητες που η ΑΕΚ άφησε το καλοκαίρι για τις επόμενες δυο μεταγραφικές περιόδου. Και το ίδιο θα κάνει και τώρα, για τα κενά που ενδεχομένως θα μείνουν από τον Γενάρη για το επόμενο καλοκαίρι.

Η ΑΕΚ είναι πρώτη στην βαθμολογία, στους «16» της Ευρώπης», στους «8» του κυπέλλου και με κρέμα διαδρομή και παίζει και ένα ποδόσφαιρο με αρχές και συγκεκριμένη αγωνιστική ταυτότητα. Με τα λόγια του προπονητή να έχουν γίνει πανό στην εξέδρα της Νέας Φιλαδέλφειας. Ωστόσο ολόκληρος ο οργανισμός της ομάδας με πρώτους τον ιδιοκτήτη, τον διευθυντή ποδοσφαίρου και τον προπονητή, έχει απόλυτη συνείδηση για την μεταβατική διαδικασία την οποία διανύει η ΑΕΚ. Με πιο απλά λόγια, ξέρουν ακριβώς που πατάνε και που βρίσκονται.

Κινούνται όλοι πάνω σ’ αυτό το «πόδια στην γη, μυαλό στο κεφάλι και δουλειά», που συνηθίζει να λέει ο Νίκολιτς στους παίκτες του. Βέβαια πρακτικά, η ΑΕΚ έχει δείξει πως μπορεί να τα διεκδικήσει όλα φέτος. Και μεταγραφικά με τον τρόπο που ήδη κινείται, αυτό δείχνει. Ενώ για να ξέρουμε και τι λέμε, δικαιούται και να λέει πως τα θέλει όλα, γιατί αυτό το δικαίωμα το κέρδισε με τον τρόπο που λειτούργησε από το καλοκαίρι εως και τώρα. Εξάλλου μεταξύ μας, κανείς ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάει, πως αυτή η ομάδα η τωρινή, άρχισε να κτίζεται όταν ο Μίμης έφευγε για το μεγάλο ταξίδι, αφήνοντας πίσω την παρακαταθήκη πως «θα νικήσουμε, διότι η δική μας η ΑΕΚ δεν χάνει».