Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για τις νίκες του Ολυμπιακού και του Αμαρουσίου στους πρώτους προημιτελικούς του Allwyn Final 8 του Κυπέλλου Ελλάδας που διεξάγεται στο Ηράκλειο της Κρήτης
Τις δύο προηγούμενες φορές που τέθηκαν αντιμέτωποι Ολυμπιακός και ΑΕΚ στο ίδιο γήπεδο για την ίδια διοργάνωση, τη μία η ΑΕΚ θριάμβευσε στον τελικό και πήρε τον τίτλο (2018) και την άλλη ηττήθηκε στις λεπτομέρειες στον ημιτελικό (2022). Ο προημιτελικός όμως της Τρίτης (17/2) ήταν εκ προοιμίου μία άνιση μάχη και ο Ολυμπιακός φρόντισε να επιβεβαιώσει αυτή τη διαφορά δυναμικότητας, βάθους και αποτελεσματικότητας.
Το σερί των 12 νικών σε BCL και Α1 έλαβε τέλος και μάλιστα με βροντερό τρόπο για την αποδεκατισμένη ΑΕΚ που σαν να μην της έφταναν το ντεφορμάρισμα του Κουζμίνσκας και οι τραυματισμοί των διεθνών πλέι-μέικερ Φλιώνη και Κατσίβελη έχασε λίγες ώρες πριν το τζάμπολ με ίωση και τον μοναδικό πλέι-μέικερ που ταξίδεψε στο Ηράκλειο, τον Λεκαβίτσιους με αποτέλεσμα να μείνει ακέφαλη.
Και που κατάφερε να προηγηθεί στα πρώτα λεπτά με 4-8 το λες και θαύμα απέναντι σε έναν σοβαρό, αποτελεσματικό και πανέτοιμο να πάρει πίσω τα σκήπτρα της διοργάνωσης που του πήρε πέρυσι ο Παναθηναϊκός, Ολυμπιακό. Οι ερυθρόλευκοι δεν έπαιξαν ούτε στο 60% των δυνατοτήτων τους αλλά έκαναν τόσα όσα αρκούσαν για να πάρουν μία άνετη νίκη, να σπαταλήσουν ελάχιστες δυνάμεις και να κάνουν… οικονομία ενόψει του τελικού του Σαββάτου. Εκτός αν…
Εντάξει, γράφουμε και καμιά υπερβολή για να περνάει η ώρα όμως καημό το έχω βρε παιδί μου. Να δω έναν τελικό Μαρούσι – Ηρακλής στο Κύπελλο. Αλλά ξέχασα, δεν είμαστε στο Copa del Rey (που ειρήσθω εν παρόδω οι αγώνες του θα μεταδοθούν σε 156 χώρες και στις 5 ηπείρους ενώ το Κυπελλάκι της ψωροκώσταινας δεν προσφέρεται καν μέσω διαδικτύου στους Έλληνες του εξωτερικού..) αλλά στο Final-8 των φιλάθλων που απαγορεύεται να έχουν μαζί τους διακριτικά της ομάδας τους.
Κλείνει η παρένθεση… γκρίνιας, επιστροφή στο καθαρά αγωνιστικό...
Έγραφα λοιπόν “εκτός αν…” Εκτός αν λοιπόν το φοβερό και τρομερό Μαρούσι που αν μη τι άλλο δεν έχει να χάσει απολύτως τίποτα στον ημιτελικό της Πέμπτης (19/2), έχει και άλλους λαγούς να βγάλει από το καπέλο μετά την τρομερή εμφάνιση Καλαϊτζάκη (που θύμισε τον Γιώργο των Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ), Κουζέλογλου και Ντε Σόουσα.
Μια ομάδα που μέχρι ένα δευτερόλεπτο πριν το τέλος του αγώνα με την Καρδίτσα το περασμένο Σάββατο είχε σχεδόν καταδικαστεί (όχι αποκλειστικά από δικά της λάθη και σφάλματα..) σε υποβιβασμό, αναγεννήθηκε, βρήκε το σθένος και τη διάθεση να κοιτάξει ψηλά και το έκανε σκορπίζοντας τον απογοητευτικό Άρη.
Αυτή θα είναι η 6η παρουσία στα ημιτελικά του Κυπέλλου για το Μαρούσι που με τη νίκη στον προημιτελικό έστειλε μήνυμα ότι είναι ακόμη εδώ, δυνατό και ικανό να αντέξει κάθε “χτύπημα”.
Όσο για τον Άρη; Η λέξη “απογοήτευση” είναι λίγη για να περιγράψει την αγωνιστική εικόνα της ομάδας στην οποία με εξαίρεση το καθαρά διοικητικο-οικονομικό κομμάτι και την αποπληρωμή των χρεών (που ήταν και το Νο1 ζητούμενο αν θέλετε όταν η ομάδα Σιάο ανέλαβε τα ηνία) σε όλα τα άλλα έχει πάρει βαθμό κάτω από τη βάση.
Μηδέν υπομονή στο πλάνο (βλ. Καραϊτσίτς), βιαστικές κινήσεις (βλ. Φορμπς), αμφιβόλου αξίας διορθώσεις (βλ. Μίλιτσιτς), αποκλεισμός στο EuroCup, αποκλεισμός στο Κύπελλο και λίγες πιθανότητες να σωθεί η χρονιά στο πρωτάθλημα. Αν δεν ήταν και εκείνη η νίκη επί του Παναθηναϊκού στο Αλεξάνδρειο λίγοι θα θυμούνται σε λίγο καιρό τη φετινή σεζόν.