Ο στρατηγός Μπαρτζώκας έχει έναν ακόμη «πόλεμο» να κερδίσει

Ήταν δίκαιο, έγινε πράξη. Ήταν η πιο σταθερή ομάδα της σεζόν; Ναι. Ήταν η πιο αποτελεσματική; Ναι. Ήταν η πιο δουλεμένη; Σαφώς ναι. Ήταν η πιο κυνική όταν έπρεπε; Σαφώς ναι. Ο Ολυμπιακός μπορεί να μην είχε την ίδια λάμψη όσον αφορά στις μονάδες του πριν και κατά τη διάρκεια της σεζόν της GBL σε σύγκριση με το πλουμιστό και γεμάτο MVP ρόστερ του Παναθηναϊκού όμως στο τέλος της ημέρας και του πρωταθλήματος πήρε αυτό που άξιζε. (Και) το πρωτάθλημα Ελλάδας.

Σαν τώρα θυμάμαι τη βραδιά εκείνη του 2020 όταν έμαθα για την επικείμενη επιστροφή του Γιώργου Μπαρτζώκα στην ομάδα της καρδιάς του από την οποία είχε αποχωρήσει βιαίως εκείνη την κατάμαυρη νύχτα του πάρκινγκ το 2014. Τότε θεώρησα ότι ήταν μία λάθος κίνηση από μέρους του αφού η ιστορία μας έχει δείξει ότι όταν επαναλαμβάνεται συνήθως καταλήγει σε φάρσα. Όμως ο “coach B” τα είχε ήδη όλα σχεδιασμένα στο μυαλό του.

Καταρχάς τράβηξε μία κόκκινη γραμμή στο παρελθόν και έκανε ένα νέο ξεκίνημα, από το μηδέν. Πιο ώριμος, πιο έτοιμος, πιο αποφασισμένος. Είχε αλλάξει αλλά δεν είχε ξεχάσει. Και απέφυγε να κάνει τα όποια λάθη του παρελθόντος. Όσον αφορά στο στήσιμο της ομάδας, τη στελέχωσή της, τον κορμό πάνω στον οποίο θα βασιζόταν ελάχιστες φορές έφυγε από τον αρχικό του σχεδιασμό. Λάθη έκανε, όχι τόσο αγωνιστικά όσο στην πνευματική διαχείριση καταστάσεων. Ποτέ του δεν έκρυψε ότι ήταν και παραμένει φανατικός οπαδός του Ολυμπιακού και αυτό το “πλήρωσε” κάποιες φορές αναφορικά στην συναισθηματική διαχείριση που ανέφερα παραπάνω.

Αγωνιστικά όμως ήταν πιστός στρατιώτης. Ή μάλλον στρατηγός που νοιάζεται για το στράτευμά του. Ουδέποτε “πούλησε” τους παίκτες του, ουδέποτε τους έδωσε βορρά στις ορέξεις των media ή των οπαδών. Και κατάφερε μέχρι και ένας τεράστιος παίκτης με την προσωπικότητα του Εβάν Φουρνιέ να λέει “για πάρτη του θα έπεφτα πάνω σε τοίχο”. Αυτό τον σεβασμό και την αναγνώριση δεν τον απαιτείς, τον κερδίζεις και ο Μπαρτζώκας το κέρδισε επάξια.

Το μόνο στοίχημα που απομένει να κερδίσει οριστικά είναι αυτό της διαχείρισης των haters. Ή μάλλον αυτών που δεν του… συγχωρούν ότι ο Ολυμπιακός (του) κέρδισε 17 συνεχόμενες φορές τον μεγάλο του αντίπαλο τις προηγούμενες σεζόν, ότι κατέκτησε 4 από τα 5 τελευταία πρωταθλήματα, ότι πήρε Ευρωπαϊκό τρόπαιο στην έδρα του αιώνιου αντιπάλου. Δέχθηκε ανελέητο πόλεμο από συγκεκριμένα “κέντρα”, κάποιες (αρκετές) φορές αντέδρασε λανθασμένα, κάποιες με χιούμορ, κάποιες με ειρωνεία. Αν καταφέρει όλο αυτό το άσβεστο μίσος να το μετατρέψει σε κινητήριο δύναμη που θα του δίνει έξτρα κίνητρο όπως είπε στη συνέντευξη Τύπου μετά το πρωτάθλημα τότε θα έχει κερδίσει και το τελευταίο “στοίχημα” με τον εαυτό του.

Λάθη έχει κάνει και πολλά. Και το ξέρει. Λάθη συμπεριφοράς και αντιμετώπισης όλων αυτών που τον βρίζουν ή που τον πολεμάνε επειδή… τόλμησε να πετύχει. Δεν είχε καμιά δουλειά να πηδάει κάγκελα και να βρίζει στο Ντουμπάι, να ανοίγει διάλογο σε δεκάδες γήπεδα ανά την Ελλάδα και την Ευρώπη με τον κάθε πικραμένο. Μέχρι πρότινος ένιωθε την ανάγκη να “απολογείται” ακόμη και στους οπαδούς της ίδιας του της ομάδας από την οποία πέρυσι τέτοιο καιρό σχεδόν είχε αποχωρήσει για 2η φορά μη αντέχοντας ψυχολογικά το βάρος. Για καλό δικό του και του Ολυμπιακού άντεξε και τώρα μετράει δύο ακόμη μεγάλες κούπες.

Πλέον δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν και όταν το εμπεδώσει και ο ίδιος και απελευθερωθεί ακόμη περισσότερο θα έχει περάσει τον τελευταίο σκόπελο που έβαλε ο ίδιος στον εαυτό του. Είναι ο πιο πετυχημένος, ο πολυνίκης, ο μόνος με δύο ευρωπαϊκά, ο ρέκορντμαν σε κάθε κατηγορία προπονητικής στην ιστορία της ομάδας του και δύσκολα θα τον ξεπεράσει κάποιος τις επόμενες 1-2 δεκαετίες. Η ιστορία έχει γράψει το όνομά του με χρυσά γράμματα στο κεφάλαιο “Ολυμπιακός” και τίποτα και κανείς δεν μπορεί να του πάρει αυτή τη λάμψη.