Ο χρόνος έχει σταματήσει, η Θεσσαλονίκη είναι ξανά η πόλη της σιωπής

Ο χρόνος έχει σταματήσει, η Θεσσαλονίκη είναι ξανά η πόλη της σιωπής

Ο Μάνος Τσαλγατίδης γράφει για τη Θεσσαλονίκη που είναι ξανά η πόλη της σιωπής και το χρόνο που σταμάτησε στις 27 Γενάρη.

Από το μεσημέρι της 27ης του Γενάρη είναι λες και ο χρόνος έχει σταματήσει, όλα γύρω κινούνται συνεχίζονται και εμείς είμαστε αποσβολωμένοι, με το βλέμμα στο κενό και μάτια συνεχώς υγρά. Ο πλανήτης συνεχίζει να γυρίζει, ο κόσμος συνεχίζει να πηγαίνει στις δουλειές του, αλλά για εμάς στην οικογένεια του ΠΑΟΚ ο χρόνος σταμάτησε εκείνο το καταραμένο μεσημέρι στον δρόμο της Ρουμανίας.

Η Θεσσαλονίκη είναι ξανά η πόλη της σιωπής, ο ΠΑΟΚ θρηνεί ξανά τα παιδιά του και όχι ρε γαμώτο δεν αντέχεται αυτό ξανά. Δεν αντέχεται ο φόρος αίματος που πληρώνει αυτή η ομάδα, αυτή η οικογένεια! Η άσφαλτος είναι γεμάτη με ασπρόμαυρο αίμα και ένα γιατί, σου ξεριζώνει την ψυχή.

Οι εικόνες του αντίο χιλιάδων ΠΑΟΚτσήδων στα επτά παλικάρια στο γήπεδο της Τούμπας θα είναι για πάντα χαραγμένες σαν τατουάζ στο μυαλό όλων, όπως και η τραγική ιστορία με τον φίλο του ΠΑΟΚ στη Λάρισα που έχασε τη ζωή του στο άκουσμα της είδησης του θανάτου των συνοπαδών του.

Λίγοι θα καταλάβουν πως οι ομάδες για όσους τις αγαπάμε και ζούμε για αυτές είναι η 2η μας οικογένεια, τα γήπεδα είναι το σπίτι μας και οι υποστηρικτές της αδέρφια μας. Μπορεί να μην τους ξέραμε, μπορεί να είχαμε ένα απλό γεια, αλλά όλοι νιώθουμε σα να χάσαμε δικό μας άνθρωπο.

Κι επειδή υπάρχουν αρκετά σκουπίδια εκεί έξω... Κανείς δεν θα μας πεις πως θα κλάψουμε τα παιδιά μας, κανείς δεν θα μας πει πώς θα τιμήσουμε τους νεκρούς μας. ΝΑΙ ΜΑΣ! ΓΙΑΤΙ Ο ΠΑΟΚ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, που με τις διαφορές μας, με τα στραβά μας και με τα καλά ανήκουμε όλοι σε αυτή.

Δεν θα ξεχαστούν ποτέ οι οκτώ φίλοι του ΠΑΟΚ και είμαι σίγουρος από εκεί ψηλά μαζί με όλους τους υπόλοιπους φίλους του ΠΑΟΚ θα τραγουδούν όλοι μαζί αγκαλιασμένοι για την ασπρόμαυρη αγάπη τους...

Επειδή λόγια πραγματικά δεν υπάρχουν παρακάτω είναι οι στίχοι του τραγουδιού Η πόλη της σιωπής, που γράφτηκε μετά το δυστύχημα των Τεμπών...

Ξύπνησα 6 το πρωί πήρα το δρόμο το μακρύ

πήγα στην πόλη της σιωπής που βασιλεύει

Τα ματιά μου έπεσαν στη γη το δάκρυ μου έγινε κραυγή

και η ψύχη μου μια απάντηση γυρεύει

Κι αν σίγησε η φωνή σου σ’ ακούω να μου μιλάς

Μου λες στη Θύρα 4 πως είσαι εσύ με μας

Μου λες από τα αστέρια πως τώρα μας κοιτάς

Πως χαίρεσαι μαζί μας μαζί μας και πονάς

Γύρισαν πίσω τα παλιά ξύπνησαν μέσα μου πολλά

πάνω στην πλάκα όταν είδα το όνομα σου

κι αν τα λουλούδια είναι ξερά εγώ σε ξέρω και καλά

δεν έχει σβήσει η φωτιά μες τη καρδιά σου

Κι αν σίγησε η φωνή σου σ’ ακούω να μου μιλάς

Μου λες στη Θύρα 4 πως είσαι εσύ με μας

Μου λες από τα αστέρια πως τώρα μας κοιτάς

Πως χαίρεσαι μαζί μας μαζί μας και πονάς...

Συλλυπητήρια στις οικογένειες αυτών των παιδιών...