Οπαδική βία: Oι «δεσμεύσεις» Χρυσοχοΐδη, δημιουργούν βεβαιότητα για επόμενους Κλεομένηδες

Το σημείο δολοφονίας του Κλεομένη

i

© Eurokinissi

Οπαδική βία: Oι «δεσμεύσεις» Χρυσοχοΐδη, δημιουργούν βεβαιότητα για επόμενους Κλεομένηδες

Λευτέρης Δούκας 23:06 - 18.03.2026

Τα παιδιά εξοικειώνονται από μικρή ηλικία με το έγκλημα και μεγαλώνοντας αντιλαμβάνονται το φόνο ως παιχνίδι.

Και ξάφνου, σε μια κοινωνία μουδιασμένη και σαστισμένη από μια ακόμη δολοφονία με «οπαδικό» υπόβαθρο, εμφανίζεται ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη και δηλώνει με αυτοπεποίθηση Επιθεωρητή Κάλαχαν «θα μας βρουν απέναντι τους. Θα τους διαλύσουμε...»

Σε ένα κράτος στοιχειωδώς σοβαρό, ο τελευταίος που θα έταζε λύσεις για κοινωνικά προβλήματα θα ήταν ο πολιτικός προϊστάμενος της αστυνομίας. Ο ρόλος της είναι κατά βάσει κατασταλτικός, πρώτα πρέπει να συμβεί το κακό και μετά να ξεκινήσει έρευνες και συλλήψεις. Η ζημιά θα έχει γίνει βέβαια, τα σπίτια θα έχουν κλείσει και οι μανάδες δε θα αποχωριστούν ποτέ τις μαύρες φορεσιές.

Διόλου ασήμαντη η καταστολή αφενός, οφείλουμε να ομολογήσουμε αφετέρου ότι σε κάποιες περιπτώσεις η αστυνομία λειτουργεί προληπτικά, αποτρέποντας εγκλήματα. Η λύση όμως δεν επιτυγχάνεται όταν από τα εκατό ραντεβού, προλαμβάνονται τα πέντε ή τα δέκα. Με τα τωρινά επίπεδα έξαρσης της εγκληματικότητας μάλιστα, ακόμη κι ο περιορισμός μοιάζει ανέφικτος.

Σήμερα ξεκινά σαφάρι για αφανισμό της αθλητικής βίας, μερικούς μήνες πριν άρχισε ο αφοπλισμός των Κρητικών, ταυτόχρονα καταδιώκει όσους οδηγούν υπό την επήρεια μέθης και παραβιάζουν τον ΚΟΚ. Σταθερά κυνηγά κοινούς εγκληματίες, βιαστές, διαρρήκτες, dealers ναρκωτικών, παιδεραστές, λαθρέμπορους, τρομοκράτες, σωματέμπορους, εκβιαστές. Ταυτόχρονα πρέπει να εκδίδει διαβατήρια και να ανταποκρίνεται κάθε φορά που την καλείς να μαλώσει το γείτονά που ακούσει μουσική στη διαπασών. Ας μη λησμονούμε και την προστασία που πρέπει να παρέχει σε λογής λογής «μεγαλοσχήμονες».

Μετατρέποντας τα παραπάνω σε εικόνα, αντικρίζεις μια κλούβα και δυο περιπολικά ανά οικοδομικό τετράγωνο. Που μεταφράζεται σε ένταξη του μισού πληθυσμού στο σώμα της Αστυνομίας, ώστε να καταδιώκει το άλλο μισό. Με αμφίβολο αποτέλεσμα και πάλι, αφού ο παράνομος πάντα ανακαλύπτει νέες μεθόδους και βρίσκεται ένα βήμα μπρος.

Κι αν βάλουμε στο κόλπο τον αστυνομικό που προσφάτως μπήκε στο αντίθετο ρεύμα και σκότωσε ένα συνάνθρωπό μας, το μισό σώμα θα όφειλε να κυνηγά το άλλο μισό. Ο τελευταίος που μπορεί να υπόσχεται μέτρα εξάλειψης κοινωνικών προβλημάτων λοιπόν, είναι ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Όχι ως πρόσωπο, αλλά ως θεσμός. Είναι τέτοια η φύση και η προέλευση του προβλήματος, που είναι ουτοπικό να το πιστεύει κάποιος.

Ας αναρωτηθεί ο καθένας πόσες δολοφονίες έχει παρακολουθήσει ένα παιδί του σήμερα μέχρι την ενηλικίωσή του, σε τηλεόραση και ίντερνετ. Πόσους έχει «σκοτώσει» παίζοντας video games, όπου με το πάτημα ενός κουμπιού εξολοθρεύει αντίπαλες φιγούρες.

Ζούμε σε κοινωνίες που από μικρές ηλικίες εξοικειώνουν τα παιδιά με το έγκλημα, με ανώδυνη και «ύπουλη» μεθοδολογία ομολογουμένως. Μοιραία λοιπόν όταν αυτά κυκλοφορήσουν στους δρόμους, θα αντιλαμβάνονται το φόνο ως παιχνίδι.

Τα παιδιά του σήμερα επίσης δε μεγάλωσαν παίζοντας ατελείωτες ώρες σε αλάνες, ώστε να εκτονώσουν εκεί την ατελείωτη ενεργητικότητα της ηλικίας τους. Η οποία ούτε χάνεται ούτε εξατμίζεται, αλλά αποθηκεύεται και εκδηλώνεται χρόνια μετά με τρόπους που συνάδουν με την αντίστοιχη ηλικία.

Και κάπως έτσι, τα οπαδικά ραντεβού αντιμετωπίζονται ως παιχνίδι για τους συμμετέχοντες. Είναι τόσο απλοϊκά και ευκόλως αντιληπτά τα παραδείγματα, που φωτίζουν απόλυτα την προέλευση μιας βασικής ρίζας του κακού. Η οπαδική βία ως υποκατηγορία της εν γένει εγκληματικότητας μοιάζει με Λερναία Ύδρα, για κάθε κεφάλι που κόβεται θα φυτρώνουν περισσότερα.

Το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί με το πάτημα ενός κουμπιού και το τελευταίο γρανάζι του μηχανισμού που θα το αφανίσει είναι η αστυνομία. Και είναι απορίας άξιον πως γίνεται εν έτη 2026 να γίνονται παρόμοιες εξαγγελίες και να υπάρχει κόσμος που τις λαμβάνει σοβαρά υπόψιν. Το μόνο που φανερώνουν είναι ένα κράτος που δεν έχει την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα και ενδιαφέρεται μόνο για μεγαλοστομίες.

Κάπως έτσι, η μοναδική βεβαιότητα που εξυφαίνεται από τις δεσμεύσεις του Υπουργού, είναι πως λίαν συντόμως πρέπει να αναμένουμε επόμενους Κλεομένηδες...