Σβάρνας στο Sportal: «Από τους πρώτους που με πίστεψαν ο Μελισσανίδης - Αρχηγός ο Μάνταλος, αξέχαστο το πρωτάθλημα με τη Ρακόφ»

Ο Στράτος Σβάρνας μίλησε στο Sportal και αναφέρθηκε στην πετυχημένη πορεία του στη Ρακόφ, την ΑΕΚ, αλλά και τη σχέση του με τον Πέτρο Μάνταλο.

Ο Στράτος Σβάρνας μίλησε για όλους και για όλα στο Sportal, για τις μεγάλες στιγμές στην καριέρα του, για τη θητεία του στην ΑΕΚ, αλλά και τη Ρακόφ στην οποία πλέον βρίσκεται μέσα στους αρχηγούς. Ο Σβάρνας αποτελεί «προϊόν» της Ένωσης, την οποία τη βρήκε στη Β' Εθνική και μαζί της κατάφερε να πάρει την άνοδο, αλλά και ένα Κύπελλο Ελλάδας, το οποίο όπως τόνισε σήμανε την επιστροφή της.

Τα τελευταία 3.5 χρόνια αγωνίζεται στην Πολωνία για λογαριασμό της Ράκοφ, εκεί που έγραψε ιστορία, καθώς κατέκτησε το πρώτο πρωτάθλημα τόσο της ομάδας όσο και το δικό του. Έχει φορέσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού, κάτι που λίγοι Έλληνες ποδοσφαιριστές το έχουν καταφέρει στο εξωτερικό, ενώ δεν έχασε την ευκαιρία να αποθεώσει τον Πέτρο Μάνταλο.

Αναλυτικά όσα είπε:

Διανύεις την τέταρτη σου σεζόν στη Ρακόφ. Πώς προέκυψε αρχικά το ενδιαφέρον από πλευράς τους; Πώς σε προσέγγισαν; 

«Το ενδιαφέρον προέκυψε τον Δεκέμβρη του 2021 και η αρχική πρόταση ήταν για τον Γενάρη του 2022 αλλά δεν την δέχτηκε η ΑΕΚ εκείνη την περίοδο και επέστρεψαν τον Ιούνιο του 2022 όπου και έγινε το deal. Το ενδιαφέρον προέκυψε από τον τότε τεχνικό διευθυντή της ομάδας στον ατζέντη μου, εγώ δεν είχα μιλήσει με κανέναν από το σύλλογο».

Στην πρώτη σου χρονιά με τη Ρακόφ κατακτήσατε το πρώτο πρωτάθλημα στην ιστορία της ομάδας, αλλά και το Κύπελλο. Πώς ένιωσες που ήσουν μέλος αυτής της ομάδας; 

«Ήταν μια χρονιά που ουσιαστικά το περίμεναν στην Πολωνία γιατί η ομάδα είχε βγει 2η δύο χρονιές συνεχόμενες, είχε πάρει το κύπελλο επίσης δύο χρονιές συνεχόμενες, το σούπερ επίσης, οπότε το πρωτάθλημα ήταν το μόνο που έλειπε. Η ομάδα δυνάμωσε κι άλλο και μετά από μια δύσκολη σεζόν κατακτήσαμε το πρωτάθλημα. Ένα ιστορικό πρωτάθλημα όπως είπες, όλος ο κόσμος ήταν στους δρόμους και πανηγύριζε μετά τη στέψη της ομάδας. Εγώ ένιωσα υπέροχα γιατί ήταν το πρώτο πρωτάθλημα που πανηγυρίζω οπότε θα είναι για πάντα χαραγμένο στην μνήμη μου. Είχαμε θυμάμαι και ένα αβαντάζ μερικών βαθμών από τον δεύτερο και προς τέλος της σεζόν, κάθε αγωνιστική που περνούσε, λέγαμε «άντε άλλο λίγο έμεινε» και σβήναμε μια μία της αγωνιστικές στο πρόγραμμα».

Τότε είχες προπονητή τον Μάρεκ Παπσούν, ο οποίος είχε ακουστεί και για ελληνική ομάδα. Ποια ήταν η σχέση σου μαζί του και η άποψή σου για αυτόν;

«Ναι είχε ενδιαφέρον από αρκετές ελληνικές ομάδες, με ρωτούσε για το ελληνικό πρωτάθλημα, το παρακολουθούσε κιόλας ήξερε αρκετά πράγματα αλλά δεν προχώρησε αυτό το ενδιαφέρον. Η σχέση μου ήταν πάντοτε καλή. Eίναι πολύ απαιτητικός από τους παίχτες του, τελειομανής θα έλεγα, αλλά αν κάνεις αυτά ακριβώς που θέλει μέσα στο γήπεδο δεν θα έχεις πρόβλημα μαζί του. Eγώ έκανα ακριβώς αυτά που έλεγε για αυτό και έπαιζα».

Πάμε στο σήμερα... Πώς είχες βιώσει αυτή τη σεζόν;

«Είναι η πιο δύσκολη σεζόν σε αυτά τα 3.5 χρόνια μου στην Πολωνία μέχρι στιγμής γιατί ξεκίνησε νωρίς με προκριματικά για το Conference League (6 ματς μέχρι την League Phase), παιχνίδια κάθε 3 μέρες από τον Ιούλιο μέχρι μέσα Δεκέμβρη, όπου έχουμε την χειμερινή διακοπή και τώρα αρχίζουν πάλι τα παιχνίδια κάθε τρεις μέρες γιατί ξεκινάει και η φάση των 16. Τώρα όσο αφορά το πρωτάθλημα θα έχεις δει ότι είναι μια τρελή σεζόν στην Πολωνία, ο πρώτος με τον τελευταίο είναι πολύ κοντά, είναι πολύ ανταγωνιστικό πρωτάθλημα και απρόβλεπτο».

Δεν είναι πολλοί οι Έλληνες που παίζουν στο εξωτερικό και φορούν το περιβραχιόνιο. Εσύ σε αρκετά ματς είσαι αρχηγός. Πρέπει να είναι κάτι ξεχωριστό, σωστά;

«Είμαι στην ομάδα 3.5 χρόνια οπότε είμαι από τους πιο παλιούς. Έχει αλλάξει αρκετά η ομάδα από τότε που ήρθα, οπότε ιεραρχικά αν το πάρεις, είμαι στην πεντάδα των αρχηγών. Σαν συναίσθημα είναι ξεχωριστό ναι, αλλά έχει και ευθύνες».

Έχεις συνεργαστεί με τέσσερις Έλληνες στη Ρακόφ. Με ποιον απ' όλους είχες την καλύτερη συνεργασία ή έστω για ποιον μπορείς να μας πεις τη στιγμή που σου έχει μείνει αξέχαστη; 

«Είναι πέντε οι Έλληνες (Παπανικολάου, Τσιφτσής, Λάμπρου, Σουρλής για λίγους μήνες, Κωνσταντόπουλος). Με όλους έχω πάρα πολύ καλή σχέση, αλλά με τον Παπανικολάου θα έλεγα ότι ήρθαμε λίγο πιο κοντά γιατί ήμασταν και δύο χρόνια μαζί εδώ και την πρώτη χρονιά ήταν που πήραμε το πρωτάθλημα. Οπότε αυτή θα έλεγα ότι ήταν η στιγμή που μου έχει μείνει αξέχαστη».

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει ότι παρά πολλοί Έλληνες επιλέγουν την Πολωνία για την καριέρα τους και μάλιστα να πηγαίνουν πολύ καλά. Γιατί πιστεύεις ότι μας ταιριάζει αυτό το πρωτάθλημα;

«Ταιριάζει με το ελληνικό γιατί είναι πάνω κάτω τα ίδια, αλλά η μόνη διαφορά είναι ο ρυθμός. Εδώ είναι πολύ πιο γρήγορος ρυθμός σε σχέση με την Ελλάδα, τουλάχιστον από τότε που ήμουν εγώ στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά όποιον και να έχω ρωτήσει μου έχει πει το ίδιο πράγμα».

Πώς ξεκίνησες το ποδόσφαιρο; Υπάρχει κάποια ενδιαφέρουσα ιστορία από τα πρώτα σου βήματα μέχρι να φτάσεις στην ΑΕΚ;

«Ξεκίνησα από πολύ μικρός, όταν πήγαινε η μητέρα μου τον μεγαλύτερο αδερφό μου στην προπόνηση τότε στην Αγία Παρασκευή. Ξερό το γήπεδο τότε, το έχω προλάβει και αυτό... Τους έβλεπα απ' έξω να παίζουν και ήθελα και εγώ να παίξω. Δεν υπήρχε τμήμα για την ηλικία μου τότε ήμουν αρκετά μικρός, τέσσερα αν θυμάμαι καλά, και τους παρακαλούσα να μπω να παίξω και με έβαλαν μαζί τους. Έτσι ξεκίνησα και μετά από τις ακαδημίες της Τριγλίας Ραφήνας, έως την πρώτη ομάδα στην Γ' εθνική και μετά στην ΑΕΚ στη Β εθνική».

Πρόλαβες την ΑΕΚ στη Β’ Εθνική. Πώς είχατε βιώσει εκείνη τη σεζόν, αλλά και την επιστροφή σας στην πρώτη κατηγορία; 

«Ήταν κάτι που το περιμέναμε όλοι νομίζω. Η ομάδα ήταν πάρα πολύ δυνατή για την κατηγορία, για αυτό είχε δημιουργηθεί κιόλας με παίχτες από την Α' Εθνική που ήρθαν να ανεβάσουν την ομάδα. Για εμένα ήταν κάτι πρωτόγνωρο, πρώτη μου χρονιά σαν επαγγελματίας, ήταν μια μεταβατική περίοδος χωρίς πολλά παιχνίδια αλλά με πάρα πολλές εμπειρίες».

Στην πρώτη σεζόν μετά την άνοδο είχατε κατακτήσει και το Κύπελλο κόντρα στον Ολυμπιακό. Ήταν ένα ξεχωριστό τρόπαιο για το κλαμπ. Είχατε δει αυτό τον τίτλο ως ένα μήνυμα ότι η ΑΕΚ επέστρεψε για τα καλά; 

«Ήταν ξεχωριστό ναι. Θέλαμε πολύ να συνδυάσουμε την επιστροφή με ένα τίτλο και καταφέραμε να κερδίσουμε το κύπελλο. Ήταν ένα ηχηρό μήνυμα ότι η ΑΕΚ είχε επιστρέψει».

Πέρασες από την Ξάνθη στη συνέχεια. Πώς είναι να μη βλέπεις μία ιστορική ομάδα στις επαγγελματικές κατηγορίες;

«Πέρασα δύο χρόνια στην Ξάνθη. Η πρώτη χρονιά πάλι μεταβατική με τον κ. Λουτσέσκου στον πάγκο που με βοήθησε πάρα πολύ παρόλο που δεν είχα πολλά παιχνίδια και η δεύτερη με τον κ. Ράσταβατς που μου έδωσε τα παιχνίδια που ήθελα για να βελτιωθώ. Είναι λυπηρό ένα τέτοιο σωματείο να μην είναι στην Α' Εθνική, οι εγκαταστάσεις, το γήπεδο είναι επιπέδου Super League, οπότε θα έλεγα ότι λείπει από την πρώτη κατηγορία».

Επέστρεψες στην ΑΕΚ έναν χρόνο μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Σε μια σεζόν που ξεκίνησε ιδανικά με την πρόκριση στο Champions League. Θυμάσαι πώς ένιωσες όταν αποκλείσατε Σέλτικ και Βίντι και φυσικά όταν αρχίσατε να παίζετε στους ομίλους της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης;

«Άλλη μια εμπειρία που θα μου μείνει αξέχαστη αυτή η ατμόσφαιρα του Champions League. Όπως είπες, ξεκίνησε ιδανικά. Εγώ ήρθα πριν από τα παιχνίδια με την Βίντι, οπότε δεν μπορώ να σου πω για τα ματς με την Σέλτικ. Το συναίσθημα στο σφύριγμα της λήξης απέναντι στην Βίντι στο ΟΑΚΑ ήταν κάτι το απερίγραπτο. Εκεί λες τα καταφέραμε μπήκαμε στους ομίλους! Θες κάποιες μέρες να το συνειδητοποιήσεις».

Η εξέλιξη της σεζόν δεν ήταν η αναμενόμενη για την ΑΕΚ. Μέσα σε όλα άλλαξε και ο προπονητής. Υπάρχει μία μεγάλη συζήτηση ακόμα και τώρα για το αν έπρεπε να στηριχτεί λίγο περισσότερο ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Πώς πήρατε στα αποδυτήρια αυτή την αποχώρηση; 

«Είναι συχνό φαινόμενο στην Ελλάδα αυτό όχι μόνο στην ΑΕΚ, αλλάζουν οι προπονητές συνέχεια και αυτό μόνο καλό δεν κάνει κάποιες φορές».

Στην ΑΕΚ συνεργάστηκες με κάποιους εξαιρετικούς παίκτες. Ο Τσιγκρίνσκι ήταν ένας εξ αυτών. Σε βοήθησε καθόλου ως ποδοσφαιριστή; Πως ήταν ως συμπαίκτης; 

«Ο Τσιγκρι είναι μια ξεχωριστή περίπτωση και σαν άνθρωπος αλλά και σαν ποδοσφαιριστής. Ήταν πάρα πολύ ταπεινός. Με βοήθησε πάρα πολύ να εξελιχθώ σαν παίχτης και απολάμβανα να αγωνίζομαι δίπλα του, σου μετέφερε τις εμπειρίες του τις γνώσεις του, ήξερε να διαβάζει το παιχνίδι και είμαι σίγουρος ότι και τώρα που ακολουθεί τον δρόμο της προπονητικής θα γίνει ένας πάρα πολύ καλός προπονητής».

Έχεις μεταξύ άλλων εξαιρετική σχέση με τον Μάνταλο. Πώς είναι ως άνθρωπος, ως αρχηγός και ως συμπαίκτης; 

«Ο Πέτρος είναι ο αρχηγός που θα πάρεις τις αποφάσεις μέσα στο γήπεδο. Θα πάρει την μπάλα όταν αυτή «καίει», δεν θα κρυφτεί πίσω από το δάχτυλο του και το κάνει αυτό όλα αυτά τα χρόνια στην ΑΕΚ. Από την Β' Εθνική έως και τώρα και αυτό για μένα είναι κάτι πολύ δύσκολο. Δεν το βρίσκεις συχνά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, έναν παίχτη που μένει σε μια ομάδα τόσα συνεχόμενα χρόνια παρά τις όποιες δυσκολίες, αμφισβητήσεις και τραυματισμούς συνάντησε. Αυτό δείχνει και πόσο δυνατός χαρακτήρας είναι».

Υπήρχαν χρονιές που ο Μάνταλος δεχόταν πρώτος όλων την κριτική. Θεωρείς ότι ίσως είναι λίγο "παρεξηγημένος" από τον κόσμο και ότι τα τελευταία χρόνια "δικαιώνεται" ποδοσφαιρικά που όλο αυτό έχει αλλάξει και η αναγνώριση προς το πρόσωπό του είναι πιο εμφανής; 

«Θεωρώ ναι ότι ήταν παρεξηγημένος. Η ομάδα δεν πήγαινε καλά και ο κόσμος ήθελε κάπου να «τα ρίξει» που λέμε . Μια ολόκληρη γενιά πλέον θα έλεγα ότι έχει μεγαλώσει, έχει δεθεί με τον Πέτρο. Γιατί όπως είπα και πριν δεν το συναντάς εύκολα στο σύγχρονο ποδόσφαιρο αυτό και πλέον παίρνει την αναγνώριση που του άξιζε όλα αυτά τα χρόνια και είμαι σίγουρος ότι όταν θα σταματήσει θα είναι δίπλα στους μεγάλους θρύλους της ομάδας».

Πριν κλείσουμε το κεφάλαιο της ΑΕΚ δεν θα μπορούσα να μη σε ρωτήσω για τον Δημήτρη Μελισσανίδη. Έκανε την ομάδα του να επιστρέψει στους τίτλους και την έβαλε στο νέο γήπεδο. Πώς τον έζησες;

«Ήταν αυτός που με πήρε στην ΑΕΚ από την Γ' Εθνική. Αυτός πίστεψε πρώτος από όλους σε εμένα και είμαι ευγνώμων για αυτό. Τώρα όσο αφορά την ομάδα και το τι έχει κάνει για αυτή δεν χρειάζονται πολλά λόγια, μόνο και μόνο που έκανε το νέο γήπεδο στην φυσική έδρα της ΑΕΚ αυτό λέει πολλά για το πόσο αγαπά την ομάδα. Αυτό που ίσως δεν ξέρει ο κόσμος είναι το πόσο πραγματικά πονάει την ομάδα. Ήταν ο πιο στεναχωρημένος από όλους όταν έχανε η ομάδα».

Ήσουν μέλος της Εθνικής σε μια περίεργη περίοδο, όπου υπήρχε αρκετή γκρίνια. Εσύ ως Στρατός πως έζησες αυτή την εμπειρία; 

«Ήμουν μέλος στην ομάδα όταν άρχισε αυτή η αλλαγή προς το καλύτερο με τον κ. Φαν Σχιπ. Αυτή η φουρνιά που είναι και τώρα ξεκίνησε από τότε να δένεται και να γίνεται αυτό το φοβερό κλίμα που υπάρχει στην εθνική τώρα. Εγώ προσωπικά έζησα ένα παιδικό όνειρο που είχα και θα το θυμάμαι για μια ζωή. Ανυπομονούσα για τις κλήσεις της εθνικής».

Το συμβόλαιο σου με τη Ρακόφ ολοκληρώνεται σε έναν χρόνο. Πώς το βλέπεις το μέλλον σου; Έχεις αρχίσει να σκέφτεσαι την επιστροφή στην Ελλάδα ή είχες ποτέ στο παρελθόν μία πρόταση για να επιστρέψεις;

«Ναι μπαίνω στον τελευταίο χρόνο του συμβολαίου το καλοκαίρι. Προς το παρόν δεν σκέφτομαι την επιστροφή, αλλά στο ποδόσφαιρο ποτέ μη λες ποτέ. Θα ήθελα να ζήσω μια νέα εμπειρία στο εξωτερικό και γιατί όχι σε καλύτερο πρωτάθλημα. Όχι από τότε που έφυγα δεν είχα καμία πρόταση να γυρίσω στην Ελλάδα».