Θέλετε μία αλήθεια για τον φετινό Άρη;

Ούτε κακή εμφάνιση πραγματοποίησε ο Άρης, ούτε είναι τραγικό αποτέλεσμα το «Χ» στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Εξάλλου, αυτό μπορεί. Γράφει ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος.

Θα ξεκινήσω το εν λόγω κείμενο, τονίζοντας το εξής: Πολλές φορές πρέπει να καταλαβαίνουμε όλοι ότι αυτό που θέλουμε και αυτό που ρεαλιστικά μπορεί να γίνει είναι δύο πράγματα τελείως διαφορετικά. Εγώ ιδανικά αυτή τη στιγμή θα ήθελα να είμαι σε κανά χωριουδάκι στην Ελβετία, σε ένα ζεστό σαλέ, με θέα ένα χιονισμένο βουνό και να πίνω ένα καυτό ρόφημα, βλέποντας καμιά σειρά στο Netflix. Αντ' αυτού, είμαι σπίτι και γράφω ένα ακόμα κείμενο για το Sportal. Που κολλάει ο Άρης και το ντέρμπι με τα δικά μου όνειρα; Θα εξηγήσω...

Καμιά φορά βρίσκω τον χρόνο στα ημίχρονα των παιχνιδιών της ομάδας, ανοίγω Instagram ή Facebook και μπαίνω και χαζεύω σχόλια στο καθιερωμένο ποστάρισμα της κιτρινόμαυρης ΠΑΕ με το σκορ του πρώτου μέρους. Το έκανα και χθες (08/02) στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ. Δεν είναι η πιο σοφή κίνηση, το ξέρω. Αλλά μου αρέσει να παίρνω το κλίμα από τον κόσμο. Να διαβάζω τις διαφορετικές απόψεις, τη σκληρή κριτική και την... τρέλα του καθενός. Όπως καταλαβαίνετε, η λέξη «κράξιμο» είναι πολύ λάιτ για να χαρακτηρίσει αυτά τα σχόλια που διάβασα μετά την άναπαυλα στο ντέρμπι.

Και εδώ λοιπόν κολλάει αυτό που έγραψα και πιο πάνω. Ξέρω πως όλοι οι φίλοι του Άρη ήθελαν να δουν μία ομάδα που να έχει το πάνω χέρι, που να πνίγει τον αντίπαλο, που να χάνει τη μία φάση μετά την άλλη και ιδανικά να έχει βρει και τουλάχιστον ένα γκολ. Το αντιλαμβάνομαι και είναι απολύτως φυσιολογικό. Πιστέψτε με, τις ίδιες επιθυμίες μοιραζόμαστε. Αλλά ρε παιδιά, δυστυχώς, τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσαν να συμβούν. Καλώς η κακώς, άμα βλέπαμε μία τέτοια εικόνα χθες (08/02) στο Χαριλάου θα έπρεπε να ελέγξουμε τι μας έριξαν στο ποτό μας το βράδυ του Σαββάτου.

Ο Άρης δεν είναι καλύτερη ομάδα από τον ΠΑΟΚ σε κανένα σύμπαν αυτή τη στιγμή, σε καμία διάσταση. Δεν είναι καν κοντά σε αυτό το επίπεδο, όσο κι αν δεν μας αρέσει. Η μία ομάδα κάνει πρωταθλητισμό, πορεία στην Ευρώπη και γενικότερα είναι μέσα σε όλους τους στόχους της, έχοντας «κορμό», προπονητή που ξέρει την ομάδα και με το παραπάνω και λοιπά και λοιπά, ενώ η άλλη ομάδα έχει μαζέψει 26 βαθμούς σε 20 παιχνίδια και σιγά-σιγά βλέπει ακόμα και τον μίνιμουμ στόχο της πέμπτης θέσης να απομακρύνεται αρκετά. Υπάρχει χάσμα! Άρα σε αυτά που ζητάμε και στις απαιτήσεις μας, όσον αφορά τη φετινή σεζόν πάντα, πρέπει να έχουμε μέτρο. Αλλιώς γινόμαστε παράλογοι.

Υπερβολικό ίσως το ότι στάθηκα τόσο πολύ στο αυτονόητο, αλλά αυτό μου βγήκε, αυτό έκανα. Πάμε παρακάτω τώρα για να μιλήσουμε λίγο και για το παιχνίδι. Ο Άρης έψαχνε μία νίκη, που θα τον βοηθούσε σημαντικά τόσο στο ψυχολογικό κομμάτι όσο και στο βαθμολογικό. Το «τρίποντο» που θα του έδινε ένα σημαντικό boost τώρα που έχουμε μπει στην τελική ευθεία της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος και θα τον κρατούσε και κοντά στον πέμπτο Παναθηναϊκό, ο οποίος πήγε και πήρε μεγάλο «διπλό» επί του Ολυμπιακού μέσα στο «Γ. Καραϊσκάκης». Τελικά, όμως, έμεινε με τον βαθμό της ισοπαλίας, που αντικειμενικά ήταν ένα δίκαιο αποτέλεσμα.

Καταστροφικό αποτέλεσμα; Όχι. Καταστροφική η ισοπαλία είναι με τον Πανσερραϊκό (που φέτος το έκανε κι αυτό η ομάδα). Τραγική η εμφάνιση; Όχι. Συνολικά ο ΠΑΟΚ ήταν καλύτερος και πιο επικίνδυνος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν κυριάρχησε και δεν πολιόρκησε τους «κιτρινόμαυρους» όπως διάβασα να γράφεται από συναδέλφους και έψαξα να δω μήπως είδα λάθος παιχνίδι και δεν πήρα χαμπάρι. Ο Άρης δεν ήταν κακός στο ντέρμπι. Και αν δεν έκανε και κάποια εύκολα λάθη, από τα οποία προέκυψαν οι περισσότερες από τις καλές στιγμές του «Δικεφάλου» και είχε και λίγο πιο καθαρό μυαλό σε κάποιες τελικές προσπάθειες του, μπορεί να μιλάγαμε αλλιώς τώρα.

Δεδομένα καλή εμφάνιση πραγματοποίησαν οι Αθανασιάδης, Σούντμπεργκ και Φαντιγκά. Ο τελευταίος μάλιστα να σημειωθεί πως όλη τη σεζόν δεν παίζει καν στη θέση του. Από την άλλη πλευρά, Τεχέρο και Πέρεθ ήταν κακοί. Ο Άρης περιμένει πολλά από δύο παίκτες με πάρα πολλά αγωνιστικά λεπτά στη La Liga και εκείνοι εμφανίζονται κατώτεροι των προσδοκιών τελευταία. Επίσης κακός ο Γένσεν, ο οποίος χάνεται ανάμεσα στις γραμμές και δεν καταφέρνει να δείξει τις αρετές που δεδομένα έχει και τις έχουμε δει σε άλλα παιχνίδια. Αυτά όσον αφορά τα του ματς, που ναι θα μπορούσε να έχει «γράψει» η κεφαλιά του Φαμπιάνο στο φινάλε και να χαμογελούσαμε κι εμείς λίγο, αλλά δεν γίνεται να γκρινιάζεις κιόλας που δεν κέρδισες σε αυτό το ματς.

Η μεγάλη εικόνα για εμένα και ίσως η σκληρή αλήθεια, ωστόσο, είναι ότι ο Άρης αυτό το ταβάνι έχει για φέτος και μοιάζει απίθανο να μπορέσει να το... τρυπήσει. Ποιο είναι το ταβάνι του; Να κρατάμε το στατιστικό πως είναι αήττητος στο «Κλεάνθης Βικελίδης» με τους άλλους τέσσερις «μεγάλους». Μέχρι εκεί φτάνει για φέτος και καλό είναι να το αποδεχτούμε, μας αρέσει δεν μας αρέσει. Δεν το λέω ούτε με εκνευρισμό, ούτε με τη διάθεση να ρίξω... γκάζια ή να υποτιμήσω την ομάδα. Απλά αυτή είναι η πραγματικότητα και δεν γίνεται να κάνουμε πως δεν τη βλέπουμε. Πάμε λοιπόν να δούμε και την «επόμενη μέρα», για ακόμα μία φορά.

Μένουν έξι παιχνίδια μέχρι το τέλος της κανονικής διάρκειας του ελληνικού πρωταθλήματος και ο Άρης είναι στο -6 από τον 5ο Παναθηναϊκό (που έχει ματς λιγότερο) και στο -12 από τον 4ο Λεβαδειακό. Δεν βλέπω τρόπο να τερματίσει στην 5η θέση, οπότε πάμε σε κάτι πιο ρεαλιστικό. Πρέπει να ψάξει να βρει κίνητρο σε αυτή τη χαμένη χρονιά και να μαζέψει όσους περισσότερους βαθμούς γίνεται τώρα στο φινάλε, προκειμένου να τερματίσει κοντά στην 5η θέση, έτσι ώστε μετά τη διαίρεση των βαθμών που ισχύει στο μίνι πρωτάθλημα των playoffs 5-8, να έχει κάτι να κυνηγάει, να έχει ελπίδες.

Και φυσικά, να αρχίσει ήδη να σκέφτεται το «χτίσιμο» της σεζόν 2026-2027 με ή χωρίς το ευρωπαϊκό εισιτήριο. Να φτιάχνει ήδη ένα πλάνο ορθολογικό. Με κορμό, με προπονητή που θα κάνει προετοιμασία και θα στηριχθεί (αμφιβάλλω πως θα είναι ο Χιμένεθ αυτός) και με λίγες -και to the point- μεταγραφές. Ξέρω, ο Άρης δεν... κολλάει πουθενά με όσα προανέφερα, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να μάθει από τα λάθη του και να σταματήσει να ζει τη μέρα της μαρμότας. Που ξέρεις, ίσως έχει έρθει αυτή η στιγμή.

ΥΓ. Δεν μπορεί να γίνει το παραμικρό σχόλιο για τους Κουαμέ και Γκαρέ όπως καταλαβαίνετε. Ο Αργεντινός αγωνίστηκε με δύο προπονήσεις στα πόδια του και ο Ιβοριανός με... καμία ουσιαστικά. Πρώτο και κύριο να είναι υγιείς αμφότεροι για να πάρουν χρόνο όντας πιο έτοιμοι στα επόμενα ματς και να μπορέσουμε να τους αξιολογήσουμε.

ΥΓ2. Κάτι πρέπει να γίνει με τον Μορόν. Δεν βοηθάει ούτε την ομάδα, ούτε τον ίδιο αυτή η κατάσταση. Και δεν νομίζω ότι ο Άρης μπορεί να «χτίσει» το «αύριο» με τον Ισπανό επιθετικό και την όρεξη που δεν δείχνει να έχει...

ΥΓ3. Ο κόσμος ήταν πάλι εκεί. Και δεν σταμάτησε να φωνάζει λεπτό. Δεν θα λαΐκίσω, αλλά δεν μπορώ και να μην το αναφέρω. Είναι πάντα αξιοσημείωτο αυτό το πράγμα.