Η μετάβαση από το μνήμα, σε Άμστερνταμ, ΟΑΚΑ και Λυών

Μια μελαγχολική αύρα θα συνοδεύει για καιρό ειδικά τους αγώνες του ΠΑΟΚ, αργά ή γρήγορα όμως οι σκέψεις και οι συμπεριφορές θα προσαρμοστούν σε γνώριμους ρυθμούς καθημερινότητας.

Το πιο κοντινό χρονικά μεγάλο αθλητικό γεγονός με το δυστύχημα της Ρουμανίας, ήταν ο αγώνας του Ολυμπιακού στην Ολλανδία.

Διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές των ερυθρόλευκων ρεπορτάζ το βράδυ της Τρίτης, διέκρινες κάτι σαν «συγγνώμη, αλλά δεν είμαι σε θέση να γράψω. Αλλά δυστυχώς κάτι πρέπει να γράψω, δε μπορώ να το αποφύγω γαμώτο..».

Στο ίδιο μήκος κύματος ο Μεντιλίμπαρ, που αφιέρωσε λόγια καρδιάς στους φιλάθλους του ΠΑΟΚ που χάθηκαν. Και συνέχισε με τις τυποποιημένες δηλώσεις, ίσως επειδή δε γινόταν να κάνει διαφορετικά.

Σε παρόμοια κατάσταση όλοι οι Έλληνες, ειδικά οι φίλαθλοι τους οποίους η τραγωδία άγγιξε εντονότερα.

Αν δεν τους κόπηκε εντελώς η όρεξη, δεν έφαγαν το βραδινό τους με την ίδια όρεξη και πέφτοντας για ύπνο, η σκέψη του δυστυχήματος θα στριφογύριζε στο μυαλό τους.

Η Τετάρτη ειδικά αφού βράδιασε ήταν ολίγον διαφορετική, ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε και η χαρά της νίκης επισκίασε εν μέρει τα υπόλοιπα.

Περισσότερο διαφορετική θα είναι η σημερινή ημέρα, που αγωνίζονται Παναθηναϊκός και ΠΑΟΚ.

Εννοείται πως μια μελαγχολική αύρα θα συνοδεύει για καιρό ειδικά τους αγώνες του ΠΑΟΚ, αργά ή γρήγορα όμως οι σκέψεις και οι συμπεριφορές θα προσαρμοστούν σε γνώριμους ρυθμούς καθημερινότητας.

Οσονούπω ξημερώνει και το αύριο, στο καπάκι ξεκινά η 19η αγωνιστική και θα επανέλθουμε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις.

-Ήταν πέναλτι στο Γιόβιτς, το έπνιξε όμως ο εκλεκτός του Λανουά.

-Τι λες ρε, το τράβηγμα δεν ήταν παρατεταμένο, το είπε κι ο Βαρούχας.

-Για το πέναλτι στον Ελ Κααμπί, δε λες κάτι όμως.

-Ίδια φάση είχε γίνει και πριν από...τρεις αιώνες, ξέχασες τι είχε δείξει ο διαιτητής;

Και κάπως έτσι από τις εκδηλώσεις σύμπνοιας και τα δάκρυα, ανεβαίνουμε πάλι στο ρινγκ και φοράμε τα γάντια μας.

Δεν είναι ούτε υποκριτικά ούτε παρεξηγήσιμα τα παραπάνω, έτσι είναι η ζωή.

Μια ανηλεής ανακύκλωση των ίδιων καταστάσεων, μέχρι να συμβεί κάτι σοκαριστικό, που θα μας γειώσει.

Πρόσκαιρα όμως, αφού αρκούν μερικά 24ωρα για να επιβεβαιωθεί η Κινέζικη ρήση πως «η μνήμη είναι το ασθενέστερο μελάνι».

Στο ίδιο δευτερόλεπτο του δυστυχήματος στη Ρουμανίας, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στον πλανήτη, ακολουθούσαν την ίδια διαδρομή με τους επτά φιλάθλους του ΠΑΟΚ.

Άλλοι λόγω γήρατος, άλλοι λόγω ασθένειας, άλλοι επίσης από τροχαίο.

Το ότι δεν τα μάθαμε, δε σημαίνει πως δε συνέβησαν.

Κι αν πάλι τα διαβάζαμε κάπου ως καταχωνιασμένη είδηση, ούτε που θα μας άγγιζαν.

Δεν είναι τόσο το κάθε συμβάν λοιπόν, όσο η απόσταση που μας χωρίζει από αυτό.

Και λίγη ώρα μετά, όταν οι οι επτά χαροκαμένες μανάδες μάθαιναν τα θλιβερά μαντάτα, σε κάποια μαιευτήρια θα αντηχούσαν κλάματα χαράς από γυναίκες που έγιναν μητέρες.

Ανατριχιαστικό αν σκεφτείς το timing, απολύτως ρεαλιστικό όμως όταν συνειδητοποιήσεις ότι αυτός είναι ο κύκλος της ζωής.

Αυτό που εμείς ορίζουμε ως θάνατο, απώλεια και μαχαιριά στην ψυχή, στο Θεολογικό λεξιλόγιο ονομάζεται Ανάπαυση.

Ίσως πρόκειται για την πιο αξιόπιστη περιγραφή, καθώς αυτά που ζούμε καθημερινά μεταφράζονται εύκολα ως βασανιστικά μονότονη και ατέρμονη ταλαιπωρία της ψυχής και του μυαλού.

Ακόμη και τα απλούστερα και πιο συνηθισμένα, σαν αυτά που έχουν ως αφετηρία τα γήπεδα και τα κατανοούμε ευκολότερα.

-Δεν βαρεθήκαμε άραγε να μαλώνουμε τόσα χρόνια για τα γκολ και τα οφσάιντ; Ή αν το καλάθι ήταν εκπρόθεσμο;

-Όχι κι αν ποτέ βαριόμασταν θα το κόβαμε. Στο κάτω κάτω, αυτό είναι το αλατοπίπερο της ζωής.

Δύσκολο να αποφασίσεις ποια εκδοχή προσεγγίζει περισσότερο την αντικειμενική αλήθεια.

Ίσως αυτή βρίσκεται κάπου ανάμεσα.

Απαραίτητο το αλατοπίπερο καθώς προσφέρει νοστιμιά, καλύτερα όμως να μας ενδιέφερε εξίσου και το κυρίως πιάτο...