){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
){kind=small}
ΠΑΟΚ Forever 11
EuroLeague
)
Η τραγική ιστορία της Νοέλια Καστίγιο αναδεικνύει για μια ακόμη φορά ένα πολύ βασικό ερώτημα: Υπάρχει «δίκαιη» τιμωρία για τους βιαστές; Γράφει ο Γιώργος Περπερίδης.
«Η 25χρονη Νοέλια Καστίγιο πέθανε το απόγευμα της Πέμπτης (26/3) στη Βαρκελώνη, λαμβάνοντας υποβοηθούμενη αυτοκτονία μετά από περισσότερες από 600 ημέρες αναμονής.
Μέχρι και την τελευταία στιγμή υπήρξαν προσπάθειες να αποτραπεί η διαδικασία, με νομικές ενέργειες από την πλευρά του πατέρα της, οι οποίες τελικά απορρίφθηκαν.
Η νεαρή γυναίκα υπέφερε από έντονους πόνους και ψυχική οδύνη, όπως είχε διαπιστωθεί από αρμόδια επιτροπή που ενέκρινε το αίτημά της. Η απόφασή της συνδέεται με τα σοβαρά τραύματα που υπέστη, καθώς κατέστη παραπληγική μετά από απόπειρα αυτοκτονίας, η οποία ακολούθησε ομαδικό βιασμό το 2022.
Πέρασε τις τελευταίες ώρες με την οικογένειά της, ωστόσο επέλεξε να είναι μόνη τη στιγμή της διαδικασίας.
"Θέλω να πεθάνω όμορφη", είχε δηλώσει, ζητώντας να φορέσει το αγαπημένο της φόρεμα και να αποχαιρετήσει τους δικούς της με τον δικό της τρόπο.
Η ιστορία της ανοίγει ξανά τη συζήτηση γύρω από το δικαίωμα στην ευθανασία, την αξιοπρέπεια και τα όρια της ανθρώπινης επιλογής».
Αυτές τις λέξεις διάβασα στο σχετικό post της σελίδας «Πάμε γερά» στο facebook. Και κάθε μια από αυτές μου προξένησε μια σειρά από συναισθήματα σε υπερθετικό βαθμό: Θλίψη, αγανάκτηση, απόγνωση, οργή, φόβο, δίψα για εκδίκηση.
Έχω επαναλάβει αρκετές φορές μέσω των εκπομπών στο κανάλι του Sportal στο Youtube, πως οποιοσδήποτε καταφεύγει σε πράξεις βίας με πρόσχημα/δικαιολογία τον αθλητισμό, είναι εκτός από επικίνδυνος και εν δυνάμει ηλίθιος. Και για την ηλιθιότητα δυστυχώς φάρμακο δεν έχει ανακαλυφθεί. Και πολύ φοβάμαι πως είμαστε σε ένα μονοπάτι που η είδηση της δολοφονίας ενός ανθρώπου επειδή απλά υποστήριζε μια «αντίπαλη» ομάδα, σε λίγο θα πάψει να μας προκαλεί οργή.
Με έναν αόρατο σπάγγο να τα δένει, το ίδιο αποτρόπαιο, καθημερινό, εξοργιστικό και ειδεχθές για το σύνολο της κοινωνίας ανεξαρτήτως... χρωμάτων είναι το έγκλημα των βιαστών. Πολύ συχνά έχω βρεθεί εν μέσω συζητήσεων για τη βία. Και δεν έχω πρόβλημα να παραδεχθώ, πως όχι, δεν είμαι κατά όλων των μορφών βίας. Αν κάποιος μπει απρόσκλητος σπίτι μου και απειλεί την οικογένεια μου, συγγνώμη αλλά δεν θα κάνω ότι κοιμάμαι. Είτε τα καταφέρω είτε όχι, σίγουρα θα προσπαθήσω να τον σταματήσω. Με όση βία χρειαστεί. Αν δω έναν άνθρωπο να δέχεται απρόκλητη επίθεση που θέτει σε κίνδυνο τη σωματική του ακεραιότητα θα προσπαθήσω να τον υπερασπιστώ. Ασκώντας στον επιτιθέμενο όση βία χρειαστεί.
Και όχι, συγγνώμη και πάλι, δεν με ενδιαφέρει πόση βία θα φέρει πάνω του ένας βιαστής. Αν θα είναι από τους γονείς, τον αδερφό ή τον σύζυγο μιας γυναίκας ή ένα άτυχο «αντάμωμα» στη φυλακή. Δε με ενδιαφέρει, πραγματικά. Αν πρόκειται δε για παιδεραστή, η απάθεια μου για το τι μπορεί να του συμβεί είναι δεδομένη, απόλυτη, μην πω και ότι κρύβει ένα αίσθημα ικανοποίησης.
Κάπου εδώ θα κάνει την εμφάνιση της η καθιερωμένη ένσταση: «Ανθρώπινα δικαιώματα». Ωραία, πηγαίντε να το πείτε στις γονείς της Νοέλια. Στους γονείς της Τοπαλούδη. Πηγαίντε να το πείτε στη Μυρτώ και τη μητέρα της (συμπτωματικά και για άλλο λόγο ήμουν στα επείγοντα του νοσοκομείου εκείνη την ημέρα και οι διασώστες με την Μυρτώ πέρασαν από μπροστά μου. Την εικόνα που αντίκρυσα δύσκολα θα την βγάλω ποτέ από το μυαλό μου). Πηγαίντε να το πείτε στους γονείς της Ζωής Δαλακλίδου. Και πόσων ακόμη χιλιάδων γυναικών και παιδιών που έχουν πέσει και πέφτουν καθημερινά και σε όλο τον κόσμο, θύματα βιασμού.
Αλήθεια, ποια «ανθρώπινα δικαιώματα»; Τι δικαιώματα μπορεί να επικαλεστεί κάποιος που εν γνώση του και σε πλήρη συνείδηση, ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ έναν άνθρωπο για το υπόλοιπο της ζωής του; Γιατί, ας μην γελιόμαστε, ούτε το ξεχνάει ποτέ κανείς, ούτε «γιατρεύει» ο χρόνος. Κάποιοι άνθρωποι είναι αρκετά δυνατοί και μαθαίνουν να νικάνε αυτή τον εφιάλτη κάθε μέρα, κάποιοι άλλοι δεν τα καταφέρνουν. Τι ελαφρυντικά μπορεί να αναζητήσει κανείς; Υπάρχει βιαστής που δεν καταλαβαίνει ότι πρόκειται να κάνει κακό; Να συγκινηθώ δηλαδή; Και ποια μεταμέλεια; Αλήθεια τώρα, πρέπει και να το συζητήσουμε; Είναι «άρρωστοι» και πάσχουν από κάποια ψυχική ασθένεια; Εγκλεισμός δια βίου τότε, δεν είναι δικαιολογία.
Είναι δίκαιη τιμωρία τα 3-4-5 χρονάκια φυλακή, όταν έχεις διαλύσει το πνεύμα ενός ανθρώπου; Όταν του έχεις στερήσει την ψυχική του υγεία; Όταν τον έχεις κάνει να τρέμει ακόμη και ένα τρυφερό άγγιγμα; Να φοβάται ένα βλέμμα, να μείνει μόνος του ή να εμπιστευτεί ξανά; Να του κόβονται τα πόδια επειδή ένας άλλος άνθρωπος έτυχε να περπατάει 10 μέτρα πίσω του; Να ξυπνάει μέσα στη νύχτα από εφιάλτες και το αίσθημα του ανυπεράσπιστου; Πώς ακριβώς τιμωρείται δηλαδή «δίκαια» και «ανθρώπινα» ένας βιαστής; Ένας παιδεραστής; Για να καταλάβω κι εγώ, γιατί παίζει και να είμαι μπούφος. Γιατί μην ξεχνάμε, πώς μαζί με το θύμα καταστρέφονται και οι δικοί του άνθρωποι. Με ποιον τρόπο μπορεί αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν να νιώσουν δικαιωμένοι; Ξέροντας πως αυτός που τους «τσάκισε» ψυχή και σώμα θα κυκλοφορεί ελεύθερος σε λίγα χρόνια; Πολύ περισσότερο, δίχως κανείς να μπορεί να εγγυηθεί πως δεν θα επιχειρήσει ξανά να βιάσει;
Όσοι νιώθουν ανίκητοι, υπεράνω νόμων, ανώτεροι λόγω κοινωνικής θέσης και εξουσίας ή ανίκανοι να διαχειριστούν τις άρρωστες ορέξεις τους, κατά βάθος γνωρίζουν πως το έγκλημα τους θα είναι πάντοτε μεγαλύτερο από την τιμωρία τους. Αυτή η αλαζονεία, η απανθρωπιά, η σκληρότητα και εντέλει η ατιμωρησία, είναι που μου τρυπάει το μυαλό. Αδύνατον να συμβιβαστώ με αυτό το είδος, που σε καμία περίπτωση δεν το κατατάσσω στο ανθρώπινο. Γι' αυτό και δεν με ενδιαφέρει, ούτε πρόκειται ποτέ, το «ανθρώπινο δικαίωμα» ενός βιαστή... Κάθε διαφορετική άποψη είναι σεβαστή, με αφήνει ωστόσο παγερά αδιάφορο.
)
)
)
)
)
)
)
)
