Ολυμπιακός - Παναθηναϊκός & Άρης - ΠΑΟΚ: Όταν το ποδόσφαιρο, είναι απλώς η αφορμή

Ο Ολυμπιακός ήθελε να κερδίσει, ώστε πηγαίνοντας την επόμενη μέρα στη δουλειά να πει στο αφεντικό του «με βασανίζεις, μου πίνεις το αίμα, αλλά η ομάδα μου ταπείνωσε τη δική σου και μέσω αυτής, πήρα εκδίκηση».

Το λες και άδικο, να διεξάγονται δυο κλασικά τοπικά ντέρμπι την ίδια αγωνιστική και σε ώρες που το ένα διαδέχεται το άλλο.

Πριν καλά καλά ξεκινήσει το chill out του Άρης - ΠΑΟΚ, στο Καραϊσκάκης θα αρχίσουν να βαράνε «πριόνια».

Λόγω της παραδοσιακής και αέναης γκλαμουριάς των αγώνων, το εναρκτήριο λάκτισμα στους εγκεφάλους των φιλάθλων δινόταν αρκετές ώρες πριν σφυρίξει ο διαιτητής. Σχήμα λόγου οι «αρκετές ώρες», στην πραγματικότητα η προσμονή ξεκινούσε μέρες πριν και η αντίστροφη μέτρηση γινόταν με φρασεολογία φαντάρου: 18 και σήμερα, 17 και σήμερα...

Υπήρχαν περιπτώσεις μάλιστα που με την τέλεση της κλήρωσης του πρωταθλήματος, ο ενδιαφερόμενος ενημέρωνε οικογένεια, συγγενείς, φίλους, συναδέλφους και λοιπούς ενδιαφερόμενους:

«15 Νοεμβρίου και 29 Απριλίου μη με αναζητήσετε. Για ότι χρειαστείτε, απευθυνθείτε αλλού...»

Για να το ελαφρύνουμε κάπως αλλά και να αποτυπώσουμε όσο πιο παραστατικά την επήρεια στον ψυχικό κόσμο του κοινού, θα διηγηθώ περιστατικό που δεν αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας. Και θα το μεταφέρω αυτούσιο, όπως ακριβώς μου το περιέγραψαν οι πρωταγωνιστές.

Μερικές δεκαετίες πριν, όταν οι γάμοι ήταν περισσότεροι από τα διαζύγια και η εύρεση διαθέσιμης ημερομηνίας σε εκκλησία απαιτούσε χρόνο, τα ραντεβού για την τέλεση του μυστηρίου κλείνονταν με 1.5 ίσως και 2 χρόνια καθυστέρηση.

Κάπως έτσι συνέβη με το ζευγάρι της ιστορίας μας, μόνο που την επόμενη σεζόν ο γαμπρός συνειδητοποίησε πως την ημέρα που είχε ορισθεί ο γάμος, η αγαπημένη του ομάδα έπαιζε ντέρμπι.

Οι βασανιστικές σκέψεις και τα διλλήματα κατέτρωγαν τα σωθικά του επί σειρά μηνών, μέχρι που την ημέρα του μυστηρίου έκανε αυτό που οι περισσότεροι μαντέψατε.

Μην αντέχοντας να μείνει μακριά από το γήπεδο, επέλεξε να μην πάει στο γάμο!

Υπόψιν ότι εκείνες τις εποχές ίσχυαν απαράβατοι κανόνες, τα πεθερικά ήταν πολύ αυστηρά και σε περνούσαν από Ιερά Εξέταση μέχρι να δώσουν έγκριση.

Άντε να έπειθες μετά τους γονείς της νύφης ότι ο γαμπρός που δεν εμφανίστηκε στο γάμο, είναι παιδί μάλαμα και θα έχει την κόρη τους κορώνα στο κεφάλι.

Για μη μείνετε με την απορία, μερικές δεκαετίες μετά το ζευγάρι ζει, βασιλεύει και χαίρεται τα εγγόνια του, τα οποία έχουν κληρονομήσει την τρέλα του παππού για την ομάδα.

Η γλαφυρότητα της ιστορίας, φωτογραφίζει απολύτως πειστικά την επιδραστικότητα του αθλητισμού αρχικά και πολύ περισσότερο την αίγλη και τη γλυκιά προσμονή των τοπικών ντέρμπι.

Από καταβολής τους εξέπεμπαν κάτι διαφορετικό, με το ποδόσφαιρο να αποτελεί απλώς την αφορμή.

Η αντιπαλότητα των τοπικών ντέρμπι παγκοσμίως άλλωστε, έχει τις ρίζες της σε κοινωνικές, ιδεολογικές ή και θρησκευτικές διαφορές.

Η κόντρα Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού εν προκειμένου έχει ακραιφνώς ταξική προέλευση, με τους πρώτους να εκφράζουν τη φτωχολογιά, τα χαμηλότερα κοινωνικά στρώματα και τους δεύτερους την αστική τάξη.

Ο Ολυμπιακός ήθελε να κερδίσει, ώστε πηγαίνοντας την επόμενη μέρα στη δουλειά να πει στο αφεντικό του «με βασανίζεις, μου πίνεις το αίμα, αλλά η ομάδα μου ταπείνωσε τη δική σου και μέσω αυτής, πήρα εκδίκηση».

Κι αν δεν το έλεγε φωναχτά, αρκούνταν στην ηδονή του λογισμού.

Ο Παναθηναϊκός από την πλευρά του, περίμενε τη νίκη για να πει «κατάλαβες γιατί εγώ είμαι αφεντικό κι εσύ παραμένεις εργάτης;»

Αντίστοιχα στη Θεσσαλονίκη οι Αρειανοί ήταν οι γηγενείς και οι ΠΑΟΚτσήδες οι περιθωριοποιημένοι πρόσφυγες, με τους τελευταίους να αναζητούν απεγνωσμένα διεξόδους για κοινωνική καταξίωση. Και τους πρώτους να επιθυμούν τη διατήρηση των σκήπτρων της πρωτοκαθεδρίας.

Εννοείται πως όσα διαβάσατε παραπάνω δεν μετριάστηκαν απλά στην πορεία του χρόνου, αλλά στην ουσία καταργήθηκαν.

Με την ίδια ευκολία που θα βρεις εύπορους Ολυμπιακούς θα εντοπίσεις μεροκαματιάρηδες Παναθηναϊκούς, όπως και φιλάθλους του ΠΑΟΚ που έχουν φτάσει σε υψηλά στρώματα κοινωνικής καταξίωσης.

Τα ίδια ισχύουν παγκοσμίως, στο all time classic Σέλτικ - Ρέιντζερς οι θρησκευτικές διαφορές που κάποτε κορύφωναν το μίσος και την απήχηση του ντέρμπι της Γλασκόβης, έχουν εξαλειφθεί πλήρως.

Κάποια κατάλοιπα ωστόσο παραμένουν παντοτινά, αν και κρυμμένα βαθιά στο υποσυνείδητο μεταφέρονται από γενιά σε γενιά με τρόπο μεταφυσικό.

Έστω και με πλήρως απροσδιόριστη μεθοδολογία υποδαυλίζουν ανθρώπινα πάθη και ωθούν προς την ταύτιση με μια σημαία, απλά για να στοιχειοθετηθεί η αιτία αντιπαράθεσης με κάποιον άλλο που βαστάει μια διαφορετική.

Ο κανόνας της φυσικής άλλωστε «η δράση φέρνει αντίδραση» δεν περιορίζεται σε όσα συμβαίνουν τριγύρω μας, αλλά επιδρά αναλόγως και στον εσωτερικό κόσμο του καθενός.

Για να αγαπήσουμε κάτι, πρέπει υποχρεωτικά να αντιπαθήσουμε κάτι άλλο.

Και για να λατρέψουμε, επιβάλλεται να μισήσουμε...