Ευρωπαϊκές πoρείες, φωνάζοντας «αέρααα» όπως το 40 στην Πίνδο

Ευρωπαϊκές πoρείες, φωνάζοντας «αέρααα» όπως το 40 στην Πίνδο

Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκός προέρχονται από χώρα που το ποδόσφαιρο παίζεται, Λεβερκούζεν, Θέλτα και Βικτόρια, από χώρες που αυτό διδάσκεται

Στην πρωτεύουσα της Σκωτίας υπάρχει η λεγόμενη «Ακρόπολη» του Εδιμβούργου. Δεν είναι από τους τόσο προβεβλημένους προορισμούς, για τους ίδιους προφανώς λόγους που όταν ξέρεις ότι θα σε πάρουν για κάτι στο «ψιλό», προτιμάς να μην το μοιράζεσαι με αγνώστους, παρά μόνο με κοντινούς.

Πρόκειται για κάτι σαν μνημείο που σχεδιάστηκε ώστε να αποτελέσει ένα αντίστοιχο του αυθεντικού, αλλά μόνο στα λόγια. Κάτι άχαρες κολώνες, αραδιασμένες σε σημείο με πανοραμική θέα.

Καμία σχέση με την αρχιτεκτονική και τους συμβολισμούς της μιας και μοναδικής Ακρόπολης, που εκπέμπει ενέργεια και σε καθηλώνει με την πρώτη ματιά.

Η πρώτη σκέψη κάθε επισκέπτη αντικρίζοντας το κακέκτυπο είναι «φορέστε ρε σεις τις παραδοσιακές φούστες, πάρτε τα πνευστά σας και βγείτε για παρέλαση μήπως και συνέλθετε. Που μου θέλατε και Ακρόπολη...»

Κάπως έτσι πρέπει να είμαστε από χθες βράδυ, κάνοντας τον απολογισμό της παρουσίας των Ελληνικών ομάδων στα ενδιάμεσα νοκ άουτ του Champions και του Europa League.

Τηρουμένων των αναλογιών, οι δυο ήττες και η μια ισοπαλία έστω και σε εντός έδρας αγώνες, δε συνιστούν στραπάτσο ούτε και καταστροφή.

Αντίθετα, είναι μια καλή αφορμή προσγείωσης στην πραγματικότητα και αντίληψης των ορίων του παπλώματός μας.

Όπως ακριβώς οι Σκωτσέζοι δεν είναι για Παρθενώνες αλλά καμιά γκάιντα το πολύ, έτσι και οι Ελληνικές ομάδες έχουν ταβάνι. Το οποίο είναι χρήσιμο να οριοθετηθεί, για να ξέρουμε που πατάμε.

Το ότι υπάρχουν μαθηματικές πιθανότητες ακόμη και για Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ που κουβαλάνε βαρύτερα σκορ στις πλάτες τους, δεν το συζητάμε.

Αν είναι όμως να στηρίζουμε τις όποιες ελπίδες σε αποφθέγματα του τύπου «μπάλα είναι και γυρίζει - η ελπίδα πεθαίνει τελευταία - ποτέ μη λες ποτέ» ας εγκαινιάσει το Sportal.gr συνεργασία με γραφείο αστρολόγων - μέντιουμ, για να διαβάσετε κάτι πιο ρεαλιστικό.

Τα παραπάνω δεν αποτελούν δείγμα ηττοπάθειας, πολλώ δε μάλλον αναθεματισμού, αλλά αντικειμενικής κρίσης.

Δεν πέρασε καιρός από τότε που εκθείαζα τις ομάδες μας για την πρόκρισή τους από τις Leage Phases, τούτο δε σημαίνει όμως ότι πρέπει να υπερεκτιμήσουμε τη δυναμική μας.

Ο ανταγωνισμός του εγχώριου πρωταθλήματος ώθησε τους συλλόγους μας σε υψηλότερα επίπεδα, τους σκληραγώγησε και κάπως έτσι ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο με 4/4 προκρίσεις στην Ευρώπη.

Κάθε επόμενο βήμα όμως περιέχει αυξημένο βαθμό δυσκολίας και οι ομάδες που θα βρίσκουμε απέναντι θα είναι ολοένα και πιο ισχυρές.

Ας μην θρέφουμε αυταπάτες λοιπόν.

Πέρα από τα μπάτζετ που φανερώνουν μόνο μια όψη του νομίσματος, ομάδες όπως η Λεβερκούζεν, η Θέλτα και η Βικτόρια προέρχονται από ακόμη πιο δυνατά πρωταθλήματα, που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό από την ίδρυσή τους.

Εμείς ξεκινήσαμε πριν κάτι λίγα χρονάκια να το φτιάχνουμε και διανύουμε τα πρώτα βήματα.

Το σημαντικότερο όλων είναι ότι σε αντίθεση με την Ελλάδα που το ποδόσφαιρο απλώς παίζεται, σε Γερμανία, Ισπανία και Τσεχία δεν παίζεται, αλλά διδάσκεται.

Οι ομάδες των χωρών αυτών είναι παράγωγα παραδοσιακών ποδοσφαιρικών σχολών.

Διαβάζω αριστερά και δεξιά απόψεις περί χαμένων ευκαιριών και πισωγυρισμάτων, που μαρτυρούν έλλειψη αυτογνωσίας.΄

Πρώτα θα σταθεροποιηθείς εκεί που είσαι, θα συνειδητοποιήσεις γιατί βρίσκεσαι εκεί που βρίσκεσαι και μόλις το καταφέρεις θα αναζητήσεις τρόπους να πας παραπέρα.

Τα ίδια φαινόμενα παρατηρούνταν και σε προηγούμενες φάσεις που ο απολογισμός ήταν θετικός, κάναμε πχ τρεις νίκες, μια ισοπαλία και διάβαζες «σαρώνουν οι Ελληνικές ομάδες στην Ευρώπη, γερά παλικάρια 1000 βαθμοί έμειναν για να πιάσουμε 10άδα κι αν μαζέψουμε άλλους τόσους πατάμε στην 9η θέση.»

Προσεγγίζουμε το θέμα λες και βρισκόμαστε στα βουνά τις Πίνδου το 1940 φωνάζοντας «αέραααααα..»

Κανένας δεν έχει δικαίωμα να αυτοκαταδικαστεί και να τα παρατήσει, ούτε όμως και να αιθεροβατεί.

Αναγκαία η επίγνωση της πραγματικότητας, με τα μεγαλύτερα βήματα του μέλλοντος να έρχονται μόνο αν αξιολογηθούν με καθαρό μυαλό αυτά που ήδη έγιναν.

Η κατάκτηση του Euro 2004 συνιστά μεν σύγχρονο αθλητικό θαύμα, κανείς όμως δε θα θεωρούσε αποτυχία αν η εθνική έχανε στον τελικό.

Ούτε μαύρα θα τα βάφαμε αν αποκλειόμασταν από την Τσεχία, ούτε θα ζητούσαμε τα ρέστα αν χάναμε από τη Γαλλία και δεν προκρινόμασταν από τον όμιλο...