Τα επίπεδα limit down του Ολυμπιακού, δείχνουν πλεονέκτημα

Ο Ολυμπιακός, που ισοφαρίζοντας στα χασομέρια ήταν φαινομενικά ο τυχερός της χθεσινής (1/2) βραδιάς, αδικείται ακόμα και από το Χ βάσει συνολικής εικόνας.

Αν το χθεσινό ΑΕΚ - Ολυμπιακός παιζόταν άλλες 10 φορές (με τα ίδια ακριβώς δεδομένα), ο φιλοξενούμενος θα κέρδιζε τις επτά, δυο θα έληγαν ισόπαλα και η ΑΕΚ θα έκανε μια νίκη.

Ο Ολυμπιακός, που ισοφαρίζοντας στα χασομέρια ήταν φαινομενικά ο τυχερός της χθεσινής βραδιάς, αδικείται ακόμα και από το Χ βάσει συνολικής εικόνας. Παραλείπω εντελώς το «ελαφρυντικό» του κρίσιμου αγώνα στο Άμστερνταμ. Καλό είναι να απαλλαγούμε από παρωχημένα στερεότυπα, οι σύλλογοι χαράσσουν στρατηγικές και φουλάρουν τα ρόστερ τους, με δεδομένο ότι θα δίνουν δύσκολους και απανωτούς αγώνες. Αφήστε που μεσολάβησε -ένα υπεραρκετό για ανάσες- τετραήμερο, οπότε ούτε τα περί κούρασης ισχύουν.

Κατά μια έννοια το λες και ευλογία να προέρχεσαι από απαιτητικό Ευρωπαϊκό ματς, πριν από εγχώριο ντέρμπι. Θες δε θες, μπαίνεις με φόρα. Αν οι επιλογές ήταν… Α. παιχνίδι με Αστέρα Τρίπολης ή Βόλο Β. με Άγιαξ Γ. ρεπό… να είστε βέβαιοι πως όλοι οι προπονητές θα διάλεγαν το Β. Όπως και οι παίκτες. Οι δημοσιογράφοι και οι φίλαθλοι θα ήταν μεταξύ Α και Γ, αλλά οι από πάνω γνωρίζουν καλύτερα.

Μοναδικό ρεαλιστικό μειονέκτημα, η απουσία του Ελ Κααμπί. Ο Μαροκινός είναι ο άνθρωπος για όλες τις δουλειές και τις αφανείς και τις δύσκολες και τις πιο σύνθετες. Παρά την απουσία του σημαντικότερου γραναζιού, ο Ολυμπιακός είχε καλύτερη ομαδική λειτουργία στο μεγαλύτερο μέρος του 90λεπτου, οι επιθέσεις του ήταν πιο οργανωμένες και επικίνδυνες, σε γενικές γραμμές ήταν πολύ πιο απειλητικός.

Έπαιξε εξ΄ αρχής για τη νίκη, επέβαλε το ρυθμό του κι έβγαινε μπροστά χωρίς να αφήνει κενούς χώρους. Αυτά δεν μειώνουν την ΑΕΚ, που παρουσιάζει ξεκάθαρα δείγματα «ομάδας προπονητή». Πείτε το ιεροσυλία, αλλά ο τρόπος παιγνιδιού της προσομοιάζει με ομάδες Σάντος. Καλά διαβασμένες και πιστές στο πλάνο, απολύτως συγκεντρωμένες, χωρίς να κωλώνουν ούτε να υπερενθουσιάζονται. Και δουλεμένες στα στημένα, βεβαίως βεβαίως. Όταν κοντράρονται δυο καλές ομάδες λοιπόν, αφού παραδεχτείς την αξία τους, οφείλεις να αναδείξεις την καλύτερη.

Κι αυτή ήταν ο φιλοξενούμενος. Ο Ολυμπιακός διαθέτει κάτι που δεν το έχει ούτε ο ΠΑΟΚ, ο οποίος δείχνει καλύτερος όλων και ουκ ολίγες φορές σε τρομάζει με το ποδόσφαιρο play station που παίζει. Ουδέποτε οι Πειραιώτες ήταν τόσο...εκθαμβωτικοί, καταφέρνουν ωστόσο να βρίσκουν τον τρόπο ακόμη και σε στιγμές που δε σε πείθουν και μοιάζουν ζορισμένοι. Η ομάδα του Μεντιλίμπαρ είναι αυτό που ονομάζουμε «ήρεμη δύναμη» και τεκμαίρεται από τον τρόπο που δραπετεύει όταν βρίσκεται στα σκοινιά. Το να κρατιέσαι όρθιος σε στιγμές που φαίνεται δύσκολο να σταθείς, είναι πολύ δυσκολότερο από να παραμένεις ευθυτενής. Στο ποδόσφαιρο άλλωστε είναι σύνηθες, κάπου, κάποτε, κάπως, κάτι, να στραβώνει.

Μια άλλη παράμετρος είναι τα επίπεδα του αγωνιστικού limit down, που αποτελούν ίσως το πιο αξιόπιστο δείγμα γραφής της δυναμικής του καθενός. Τα αντίστοιχα του limit up μπορεί να σε παρασύρουν.

Ότι ισχύει με την άμυνα δηλαδή, οι επιδόσεις της οποίας αποτυπώνουν πιο αξιόπιστα την προοπτική κάθε ομάδας, σε σχέση με την επίθεση. Είναι κανόνας πως αν θες να βρεις αυτόν που θα επικρατήσει στο τέλος, τσεκάρεις τα γκολ που τρώει και όχι αυτά που βάζει. Την ίδια αξία έχουν τα limit up, μετρώντας τα «όρια καθίζησης» του καθενός καταλήγεις σε σχεδόν αλάνθαστο πόρισμα. Αυτά του Ολυμπιακού είναι λιγότερο αβαθή συγκριτικά με των υπολοίπων, οπότε ένα έστω ένα μικρό προβάδισμα, το έχει.

Αν το χθεσινό ΑΕΚ - Ολυμπιακός παιζόταν άλλες 10 φορές (με τα ίδια ακριβώς δεδομένα), ο φιλοξενούμενος θα κέρδιζε τις επτά, δυο θα έληγαν ισόπαλα και η ΑΕΚ θα έκανε μια νίκη. Το υποθετικό του πράγματος παύει να υφίσταται, δεδομένου πως οι περισσότεροι αγώνες στα play off θα είναι στα πρότυπα του χθεσινού.