EuroLeague
Ο Παρασκευάς Αντζας μέσα από τα μάτια όσων των έζησαν στη θητεία του με τα χρώματα του Ολυμπιακού.
Λίγες ώρες μετά την κατάκτηση του 4ου ευρωπαϊκού τίτλου της ομάδας μπάσκετ του Ολυμπιακού, έσκασε ως κεραυνός εν αιθρία -για τους περισσότερους- η είδηση της απώλειας του Παρασκευά Αντζα. Όσοι ήξεραν, σεβόμενοι τη δική του επιθυμία, το κράτησαν ως επτασφράγιστο μυστικό. Δεν πρόλαβε να κλείσει τα 50 ο ψηλός. Κλειστός κι απόμακρος για όσους δεν τον ήξεραν ή δεν πρόλαβαν να τον συναναστραφούν, ψυχάρα με καρδιά μικρού παιδιού, για όλους όσους τον γνωρίσαμε, έστω και στο πλαίσιο του ρεπορτάζ.
Αλλά χρόνια τότε… Περισσότεροι Ελληνες σε όλες τις ομάδες, πιο εύκολη η επικοινωνία, υπήρχε αμεσότητα. Ο «Βούλης» δεν ήταν ποτέ ο τύπος «έξω καρδιά», παρά μόνο όταν ένιωθε ότι βρισκόταν σε απόλυτα ασφαλές και οικείο περιβάλλον. Οσοι τον έζησαν, ωστόσο, μοιράστηκαν μαζί του τα ίδια αποδυτήρια και τη μυρωδιά του χορταριού, έχουν να λένε τα καλύτερα για τον -ιδιαίτερο είναι η αλήθεια- χαρακτήρα του κι ακόμη περισσότερα για τα ποδοσφαιρικά του προσόντα…
Οταν κατηφόρισε από την Ξάνθη για τον Ολυμπιακό ήταν 22 ετών. Τότε οι περισσότεροι δεν ήξεραν τι πάστα ποδοσφαιριστή ήταν. Η πρώτη μας γνωριμία ήταν η προετοιμασία του 1998 στο Ζέεφελντ της Αυστρίας. Στο αθλητικό κέντρο που έκανε τότε προετοιμασία η ομάδα επί Ντούσαν Μπάγεβιτς, υπήρχε δίπλα ένα γήπεδο γκολφ.
Περπατούσες και κάθε λίγο και λιγάκι έβλεπες άσπρα και κίτρινα μπαλάκια του γκολφ, με τους «ερυθρόλευκους» τότε να μαζεύουν κάποια ως ενθύμια. Δεν έχει κάνει η ομάδα περισσότερες από δύο τρεις προπονήσεις και ο Παρασκευάς έκανε τη μπάλα… κομπολόι. Δεν σου γέμισε το μάτι ότι μπορεί να είναι τόσο μπαλάτος με μπόι 192 εκατοστά, ούτε τόσο γρήγορος. Δεν του φαινόταν, αλλά μια δική του δρασκελιά ήταν δύο για τους υπόλοιπους, άρα και πολύ εύκολο να μαζέψει την απόσταση ή να βγει πρώτος στη μπάλα…
Από το πρώτο τους συναπάντημα, ο Ντούσκο έδειχνε σα να τον έχει βάλει στο μάτι. Οι μισές του οδηγίες αφορούσαν τον Αντζα. Εκείνα τα χρόνια, ο Μπάγεβιτς ανέπνευε ή κοιτούσε κάποιον και άπαντες… μαρμάρωναν. Σου έδινε, λοιπόν, την εντύπωση ότι ο Σέρβος κόουτς είχε βρει έναν… άγουρο ποδοσφαιριστή και προσπαθούσε να τον στρώσει με τον δικό του τρόπο…
Θυμάμαι μετά από μία προπόνηση, ήταν κοντά μου ο επί σειρά ετών στενός συνεργάτης και φίλος του Ντούσαν, ο γυμναστής Δημήτρης Μπουρουτζίκας. Ο δάσκαλος «Μπούρου» διέκρινε την απορία μου γιατί ο Μπάγεβιτς ασχολείται τόσο πολύ με τον Βούλη και πριν τον ρωτήσω, μου έλυσε την απορία…
«Σου κάνει εντύπωση που ο Ντούσκο ασχολείται με τον ψηλό;», μου αποκρίθηκε χαμογελώντας λες και διάβασε τη σκέψη μου. «Ναι δάσκαλε…», απάντησα και πριν το συνεχίσω, με… τελείωσε: «Ασχολείται επειδή ξέρει ότι είναι παικταράς και θα τον έχει βασικό από το πρώτο ματς. Θα με θυμηθείς…». Δεν χρειαζόταν να προσθέσει κάτι. Ο «Μπούρου» δεν λέει πολλά, αλλά όταν αποφασίσει να πει κάτι, είναι… νόμος.
Η… πρόβλεψη και το ντεμπούτο
Δεν λάθεψε, ενώ είχε από την αρχή στο μυαλό του ότι θα τον καθιερώσει σε ρόλο κόφτη, ενώ στην Ξάνθη έπαιζε είτε στόπερ, είτε αμυντικός χαφ. Εκεί τον… κάρφωσε από την πρώτη προπόνηση και κάθε μέρα δούλευε μαζί του και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Εκείνη την σεζόν, την πρώτη του με τα ερυθρόλευκα, έγραψε 27 συμμετοχές με ένα γκολ και δύο ασίστ. Εκανε ντεμπούτο, μάλιστα, και στο Champions League εκείνης της σεζόν αγωνιζόμενος στα δύο παιχνίδια με την Πόρτο, εντός κι εκτός έδρας…
Οι πρώην συμπαίκτες του λένε ότι στις μεταξύ τους συναναστροφές ήταν απίστευτα φιλικός, καλαμπουρτζής, πειραχτήρι. Υπήρχαν, όμως, και μέρες που λόγω της εύθραυστης ψυχολογίας του, οι υπόλοιποι αναρωτιόντουσαν στα αποδυτήρια «ρε παιδιά ο Βούλης ήρθε σήμερα;»… Τόσο απαρατήρητος μπορούσε να περάσει αν δεν ήταν σε καλό φεγγάρι.
Σε μια παλιότερη συνέντευξη με τον Γιώργο Αμανατίδη, του είχα ζητήσει να μου σκιαγραφήσει την δική του ιδανική ενδεκάδα. Δίπλα του, τοποθέτησε τον Αντζα, ως δίδυμο στο κέντρο της άμυνας, χωρίς δεύτερη σκέψη. Ηταν λογικό να γεννήσει την επόμενη ερώτηση: «Εχουν περάσει τόσοι και τόσοι… Γιατί τον Βούλη;»… Η απάντηση ήταν αποστομωτική: «Φίλε, ο Αντζας αν έπαιζε σήμερα, με τα προσόντα που είχε, θα έκανε καριέρα στην Ρεάλ ή την Μπαρτσελόνα. Ειχε τέτοια ποιότητα, ήξερε τόση μπάλα, με αυτό το κορμί που δεν θα έβλεπε αμυντικούς επιπέδου… Φέρντιναντ. Οπως στο λέω…».
Τα ίδια πάνω-κάτω έλεγαν όλοι όσοι τον έζησαν στις προπονήσεις και τους αγώνες. Οσο… αθόρυβος ήταν εκτός, τόσο μανιασμένο λιοντάρι έμπαινε στο γήπεδο. Μπορούσε με ένα τάκλιν να στείλει τον αντίπαλο στην… εξέδρα, χωρίς να ανεβάσει σφυγμό. Την ώρα που η μπάλα έκαιγε, σου έδινε την εντύπωση ότι είναι κομπιούτερ. Κρύο αίμα, μυαλό ξυράφι…
Η είδηση της σπάνιας ασθένειας που δεν του επέτρεψε τελικά να κλείσει ούτε τα 50 χρόνια του, μαθεύτηκε αρχικά στους πρώην συμπαίκτες του, τους δικούς του ανθρώπους. Ο ίδιος δεν ήθελε να πει τίποτε σε κανέναν. Το μοιράστηκε με ελάχιστους ανθρώπους κι ενώ μέσα σε μικρό διάστημα, το χτύπημα ήταν εμφανές, εμφανιζόταν καθησυχαστικός, περήφανος, έδινε τη μάχη καθημερινά χωρίς να θέλει να στενοχωρήσει κανέναν.
Ολοι έσπευσαν να του σταθούν, να τον βοηθήσουν, να μεριμνήσουν αν χρειαστεί να πάει στο εξωτερικό. Ηταν αρνητικός. Ηθελε να δώσει μόνος του τη μάχη μέχρι την τελευταία ανάσα. Το ίδιο έκανε ακόμη κι όταν επικοινώνησαν άνθρωποι της ΠΑΕ για να αναλάβουν τα της νοσηλείας κι αν χρειαστεί ακόμη και το ταξίδι σε εξιδεικευμένο κέντρο του εξωτερικού. Ευχαρίστησε για το διακριτικό, αλλά έμπρακτο κι αληθινό ενδιαφέρον, αλλά δεν μπήκε καν στη διαδικασία…
Το απόγευμα της Τρίτης (26/5) φίλοι, συμπαίκτες και αντίπαλοι θα τον αποχαιρετήσουν στο χωριό που γεννήθηκε στο Μοναστηράκι Δράμας, με την ΠΑΕ να καλύπτει τα έξοδα, ως τελευταίο «ευχαριστώ», σε έναν ποδοσφαιριστή που τίμησε όσο λίγοι τη φανέλα, κατέκτησε 7 πρωταθλήματα κι αν είχε νικήσει τους… δαίμονές του, θα έκανε πολύ μεγαλύτερη καριέρα…
