Όταν πήγαμε μια βόλτα στη Βουλιαγμένη

Λένε ότι ο χρόνος περνάει γρήγορα. Παραμύθι είναι τούτο. Ο χρόνος από την αρχή του τρέχει κανονικά και με την ίδια ταχύτητα. Οι άνθρωποι μάθαμε να τον μετράμε όπως μας βολεύει και λέμε ότι πάει γρήγορα ή δεν περνάει με τίποτα.

Κάπως έτσι για την 25^η Ιουλίου του 1983 θα μπορούσα να γράψω ότι ήταν σαν….χθες ή ότι πέρασαν πολύ γρήγορα 43 χρόνια. Τίποτε από όλα αυτά…

Ηταν απλά η 25^η Ιουλίου 1983 πριν από 43 χρόνια μια από τις μέρες ή να πω τις καλύτερες νύχτες της ζωής μας. Και φροντίζει κάθε χρόνο να μου το θυμίζει ένας καλός μου φίλος γιατί αυτή η ημερομηνία είναι σημαδιακή για τον ίδιο!

Τι έγινε εκείνο το βράδυ; Ανυποψίαστοι, αφελείς αλλά με καλή διάθεση καβαλήσαμε ένα «παπί» από το Μαρούσι και κατηφορίσαμε για τη Βουλιαγμένη όπου είχαμε ακούσει (στόμα στόμα μαθαίνονταν τα καλά νέα ή τα νέα γενικώς στην Αθήνα των 80s) ότι θα γινόταν στην παραλία μια μεγάλη συναυλία.

Ούτε τον Λουκιανό πολυακούγαμε τότε, ούτε υπήρχε κάποια πληροφόρηση για άλλους καλλιτέχνες.

«Πάμε για τον χαβαλέ», είπαμε αφού φαινόταν η συναυλία να τα έχει όλα. Καλοκαίρι, θάλασσα, μουσική, μπίρες και όλα αυτά μέσα στην Αθήνα. Ανακαλύψαμε στα μισά της διαδρομής ότι και άλλοι είχαν την ίδια έμπνευση. Οι δρόμοι ήταν μποτιλιαρισμένοι, με το ζόρι φτάσαμε οριακά την ώρα που είχε ξεκινήσει η συναυλία, ίσως και μετά από δύο ώρες ταλαιπωρίας. Όταν είσαι 20 όμως και πας να διασκεδάσεις δεν υπάρχει αυτή η λέξη στο λεξιλόγιό σου.

Στη Βουλιαγμένη υπήρχαν χιλιάδες άνθρωποι. Μπορεί να ήμασταν και 100 χιλιάδες όπως έγραφε η Απογευματινή την επόμενη μέρα στο πρωτοσέλιδό της. Μπορεί και λιγότεροι, αλλά κανείς δεν κρατούσε το μέτρημα.

Εισιτήρια φυσικά δεν είχαμε, αλλά τα κάγκελα της πλαζ τα σκαρφάλωνες εύκολα. Όταν είσαι 20. Γιατί σήμερα κάθε φορά που τυχαίνει να περάσω από εκεί τα βλέπω και τρομάζω, μου μοιάζουν πολύ ψηλά και σχεδόν αδιανόητο ότι ένα βράδυ τα σκαρφάλωσα.

Στην πλαζ δεν υπήρχαν διαφοροποιήσεις. Ούτε κοινωνικές, ούτε μουσικές, ούτε ταξικές για αυτό κάποιος ευφάνταστος βάφτισε το πάρτι του Λουκιανού  «Ελληνικό Γούντστοκ». Ένα πάρτι ήταν στην πραγματικότητα που ο καθένας έκανε ό,τι ήθελε.

Ο καλός μου φίλος γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του εκείνο το βράδυ. Τους πάντρεψα κάτι χρόνια αργότερα, αλλά ο γάμος δεν στέριωσε. Παρότι δεν κρατάει ημερομηνίες και δεν του αρέσουν οι επέτειοι, αυτή τη θυμάται καλά. Ισως γιατί το πάρτι του Λουκιανού ήταν κάτι παραπάνω από τη μεγαλύτερη συναυλία που έγινε ποτέ στην Ελλάδα.

Για τους 20χρονους, που το ένα πόδι τους πάταγε στα δύσκολα χρόνια της δικτατορίας και το άλλο τρέκλιζε στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, τίποτε δεν ήταν δεδομένο, σίγουρο και εύκολο. Ούτε οι συναυλίες που είχαν αρχίσει δειλά δειλά να γίνονται από το 1980 που πρωτοήρθαν οι Πολίς στο Σπόρτιγκ.

Ο Λουκιανός άνοιξε τις πόρτες της Βουλιαγμένης και έμαθε στην Ελλάδα ότι υπάρχουν και τέτοιες συναυλίες σε ποτάμια, ρεματιές και δάση που όπως και να το κάνουμε ως χώρα διαθέτουμε μπόλικα. Τώρα πια γίνονται καμιά 10αριά συναυλίες σε ανοιχτούς χώρους, για χρόνια είχαμε το rockwave στο δάσος του Terra Vibe, σε beach bar στήνονται συναυλίες που μαζεύουν εύκολα 1000-1500 ανθρώπους. Όλα μοιάζουν εύκολα.

Οσο εύκολο αποδείχθηκε να κόψει πέρσι 100.000 εισιτήρια σε δύο μέρες ο Λεξ με μια απλή φωτογραφία στο Ιnstagram. Το 1983 μια στερημένη νεολαία που έψαχνε την ταυτότητά της βρήκε απλώς ένα ωραίο πάρτι στη Βουλιαγμένη.

Και ξέρω μπόλικους 55+ ετών που έχουν να το λένε «ήμουν και εγώ στη Βουλιαγμένη».

Το αστείο της υπόθεσης, που το διάβασα αργότερα σε μια συνέντευξη του Λουκιανού είναι ότι το event μεταδιδόταν ζωντανά από την τηλεόραση της ΕΡΤ! Ηταν μια ιδέα του σπουδαίου Έλληνα συγγραφέα και προέδρου στο ραδιομέγαρο εκείνα τα χρόνια Βασίλη Βασιλικού, στην οποία ο τραγουδιστής δήλωνε αντίθετος γιατί φοβόταν ότι θα πήγαινε λιγότερος κόσμος!

Ο Λουκιανός τελικά ήταν μπροστά από την εποχή του σε όλα. Αν αυτό γινόταν σήμερα είναι πολύ πιθανό να «έχανε» εισιτήρια, αφού πολλοί θα προτιμούσαν τον καναπέ και την πίτσα ντελίβερι. Ισως πάλι σήμερα να πηγαίναμε μόνο οι 60άρηδες που το ζήσαμε, δεν το ξεχάσαμε και σημάδεψε κάτι από τα μετεφηβικά μας χρόνια.

ΥΓ. Δεν είμαι φαν των κινητών γενικώς, αλλά το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι δεν υπήρχαν εκείνα τα χρόνια να κρατήσουμε μερικές στιγμές παγωμένες στο χρόνο. Μας έμεινε μόνο η μουσική και η «λασπωμένη» εικόνα της ΕΡΤ στο you tube, αλλά από το τίποτα….