Αν μπορούσε να κλωνοποιήσει τον Τεττέη…
i

©intime

Αν μπορούσε να κλωνοποιήσει τον Τεττέη…

Όποιος κρίνει συναισθηματικά και βάσει αναμνήσεων από τις εποχές του Ζάετς και του Σαραβάκου, ας αναζητήσει παρηγοριά σε retro αγώνες στο youtube.

Kανένας σώφρων φίλαθλος δεν έχει δικαίωμα να προσάψει κάτι αρνητικό στον «πικραμένο» της χθεσινής βραδιάς Παναθηναϊκό. Και δεν είναι καθόλου ειρωνικό αυτό. Κατανοητή η απογοήτευση που σκορπά κάθε αποκλεισμός, αλλά ξεπερνώντας το συναισθηματικό κομμάτι και επικεντρώνοντας αποκλειστικά στο αγωνιστικό - τακτικό, το στίγμα που άφησε ήταν ότι βαδίζει προς κάποια κατεύθυνση.

Αν εκτροχιαστεί αύριο είναι αλλουνού παπά Ευαγγέλιο, στο χθεσινό αγώνα αναφερόμαστε. Που αναλόγως με την προδιάθεση του καθενός, μπορεί να εκληφθεί ως συνέχεια του αγώνα της Κυριακής. Στο Καραϊσκάκη βέβαια δεν έπαιζε για ένα αποτέλεσμα κι ο αντίπαλός του δεν είχε μαξιλαράκι. Βλέποντας την εικόνα περισσότερο σφαιρικά, ο χθεσινός Παναθηναϊκός ήταν η ομάδα που «παίδεψε» τον ΠΑΟΚ περισσότερο από κάθε άλλη των big 4 φέτος. Έχοντας μάλιστα και το μειονέκτημα του σκορ από τον πρώτο ημιτελικό. Εξαίρεση το ΠΑΟΚ - Ολυμπιακός στις αρχές του Οκτωβρίου, όπου ούτε ο...Θεός κατάλαβε πως ήρθε εκείνο το 2-1. Αν ο ΠΑΟΚ έχανε εκείνο το παιγνίδι θα είχε γίνει χίλια κομμάτια που ακόμη θα μάζευε, κάτι που δε χρειάζεται να είσαι Θεός για να το καταλάβεις.

Εκεί γύρισε το κουμπί και λίγο μετά στη Φιλαδέλφεια δεν κέρδισε, αλλά έκανε πάρτι. Το ίδιο και στο Καραϊσκάκης για το κύπελλο, δεν πέρασε απλά τον Ολυμπιακό, πέρασε από πάνω του. Τους προηγούμενους ο ΠΑΟΚ τους κατάπιε, τον Παναθηναϊκό τον απέκλεισε επειδή ήταν καλύτερος.

Για να είσαι ακριβής και σωστός στις κρίσεις σου λοιπόν, μετράς και τον αντίπαλο. Τώρα αν κάποιος κρίνει βάσει αναμνήσεων από τις εποχές του Ζάετς και του Σαραβάκου, ας αναζητήσει παρηγοριά στο youtube. Θα βρει μπόλικους retro αγώνες. Ο Παναθηναϊκός χθες δεν παραδόθηκε τόσο εύκολα όσο ΑΕΚ και Ολυμπιακός, στο μέτρο των δυνατοτήτων του το πάλεψε όσο μπορούσε. Ξεφεύγοντας από τη σφαιρική λογική και εστιάζοντας στο 90λεπτο, τακτικά έκανε την πιο ορθολογική και λιγότερο ρισκαδόρικη προσέγγιση.

Όταν παίζεις με την πλάτη στον τοίχο αναζητάς τη στιγμή, δεν έχεις και πολλές επιλογές. Φάνηκε εξαρχής ότι στόχος ήταν να μείνει μέσα στο ματς και κάποια στιγμή προς το τέλος να το χτυπήσει, βάζοντας φρέσκα πόδια. Το πέτυχε κατά το ήμισυ αφού το 0-0 έμεινε για πάνω από μια ώρα αγώνα. Και χωρίς να παίξει «ταμπούρι». Δεν ξέρω πόσο τυχαίο είναι όμως ότι το γκολ του Γιακουμάκη που σήμανε και το τέλος της τελετής, το δέχτηκε λίγα λεπτά αφότου έγινε πρώτη παρτίδα των αλλαγών.

Αν ψάχναμε να βρούμε πηχυαίους τίτλους μόνο για να τους κουμπώσουμε σε κάποιο αφήγημα, οι αλλαγές του Ισπανού ήταν αποτυχημένες, καταδίκασαν την ομάδα του κλπ κλπ. Το σχέδιο του Μπενίτεθ όμως εξηγήθηκε ήδη ήταν ότι πιο ρεαλιστικό ώστε να διεκδικήσει τις όχι πολλές πιθανότητες που είχε, αλλά μάλλον δεν είχε τα υλικά για να το φτάσει μέχρι το τέλος. Ξεκίνησε απολύτως λογικά με Τεττέη, που χρειαζόταν να θυμηθεί απλά τον...πρότερο βίο του στην Κηφισιά, όταν έβρισκε κενούς χώρους και τους αξιοποιούσε ιδανικά λόγω ταχύτητας και σωματότυπου.

Το ίδιο προσπάθησε στην Τούμπα και η αλήθεια είναι ότι δεν άφησε απροβλημάτιστο τον Κεντζιόρα και τους διπλανούς του. Όταν έγινε η αλλαγή στο πλαίσιο εφαρμογής του πλάνου, μπήκε ο Σβιντέρσκι. Ο Πολωνός έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά, είναι εξαιρετικός εντός περιοχής άντε και πέριξ αυτής. Λίρα εκατό όταν πιέζεις, κλείνεις τον αντίπαλο στην περιοχή αναζητώντας ένα πόδι που θα σπρώξει τη μπάλα στο πλεκτό. Δεν είναι για μεγάλες κούρσες, που χρειαζόταν χθες ο Παναθηναϊκός.

Το τέλειο για το Μπενίτεθ θα ήταν να αντικαταστήσει τον κουρασμένο Τεττέη με έναν ξεκούραστο Τεττέη. Επειδή δε μπορούσε να τον κλωνοποιήσει όμως, καταλήγουμε ότι η συνταγή για το κέικ ήταν σωστή μεν αλλά τα διαθέσιμα αυγά και το αλεύρι δεν επαρκούσαν. Και υπόψιν πως αναφερόμαστε σε προπονητή που ζει κυρίως για το αύριο και λιγότερο για το σήμερα. Αν ενδιαφερόταν μόνο για το σήμερα θα κρατούσε την ίδια 11άδα, το πολύ να έκανε μια - δυο συντηρητικές αλλαγές, ώστε να έχει να καμαρώνει για τον ηρωικό αποκλεισμό με ισοπαλία.