Αν ο Άρης ήταν καλός, τι θα κάνατε;

Η τραγική διαιτησία από Μπόγκναρ και Κούλτσαρ στη Λεωφόρο σε κάνουν να αναρρωτιέσαι τι θα βλέπαμε αν ήταν και σε καλή κατάσταση ο Άρης. Γράφει ο Βασίλης Πολυχρονόπουλος.

Όποιος θέλει «αυτομαστίγωμα» παρακαλώ πολύ να αποχωρήσει από το εν λόγω άρθρο άμεσα και να μη σπαταλήσει χρόνο από τη ζωή του, γιατί δεν θα του κάνω τη χάρη. Όποιος είναι της λογικής «Έλα μωρέ, τα χάλια σου έχεις, τι να πεις για τη διαιτησία» επίσης να περιηγηθεί σε άλλα κείμενα του Sportal, που δόξα τον θεό ως μία από τις κορυφαίες αθλητικές ιστοσελίδες της χώρας, έχει μπόλικο υλικό για να καλύψει όλα τα γούστα. Εδώ τα πράγματα θα είναι διαφορετικά, καθώς ο Άρης πριν λίγες ώρες υπέστη μία απίστευτη «σφαγή» στην Αθήνα.

Όταν έχουμε δει αυτά που έχουμε δει στη Λεωφόρο το βράδυ της Κυριακής, δεν μπορώ να κάτσω να γράψω για χιλιοστή φορά τα λάθη που έχουν γίνει από τη διοίκηση και λοιπά και λοιπά. Συγγνώμη, αλλά δεν μπορώ, γιατί θα νιώσω πως υποτιμάω τη νοημοσύνη μου. Ξέρω πως πιθανότατα θα χαρακτηριστώ είτε ως «κλάψας» είτε ως «άτολμος δημοσιογράφος που δεν θέλει-μπορεί να τα βάλει με τη διοίκηση», αλλά δεν βαριέσαι. Προτιμώ να τρώω κράξιμο, παρά να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και να εθελοτυφλώ.

Είναι γνωστό πως ο Άρης φέτος διανύει τη χειρότερη σεζόν από τότε που έχει επιστρέψει στη μεγάλη κατηγορία. Είναι γνωστό πως το ταβάνι των «κιτρινόμαυρων» είναι πολύ χαμηλό. Τόσο χαμηλό, που φτάσαμε σε σημείο να συζητάμε την είσοδο στο 5-8 και που η πέμπτη θέση μοιάζει με υπέρβαση. Είναι γνωστό πως έχουν γίνει πολλά και σοβαρά λάθη για να έχει βρεθεί η ομάδα σε αυτή την κατάσταση. Τίποτα από αυτά, όμως, δεν δίνουν το δικαίωμα σε κανέναν να σε αδικεί με προκλητικό τρόπο. Να παίζει με την υπομονή ενός τεράστιου συλλόγου και του κόσμου του.

Κι όμως, ο κύριος Μπόγκναρ και η κυρία Κούλτσαρ, η οποία πρέπει να έχει για ίνδαλμα την κυρία Φραπάρ, αυτό έκαναν. Ο Άρης έπεσε θύμα μίας τραγικής διαιτησίας, που του στέρησε το δικαιώμα να διεκδικήσει έστω και τον βαθμό σε μία αναμέτρηση, που ήταν ανώτερος στο μεγαλύτερο κομμάτι του αντιπάλου του. Τι να πρωτοσχολιάσεις; Η αρχή έγινε όταν ο Ράτσιτς μείωσε σε 2-1, αλλά η κυρία Κούλτσαρ φώναξε τον Μπόγκναρ να ακυρώσει ουσιαστικά το γκολ, γιατί ο Γκαρέ έχει βρει με τα... νύχια του τον Κοντούρη. Ευτυχώς, ο Μπόγκναρ μέτρησε κανονικά το γκολ και δεν ξεκίνησε το σόου μία ώρα αρχύτερα.

Αυτή η φάση ήταν στο 72ο λεπτό. Έπειτα από οκτώ λεπτά ήρθε το 3-1 για το Τριφύλλι σε μία φάση, που ο Τεττέη έχει «γκρεμίσει» τον Αθανασιάδη μέσα στη μικρή περιοχή. Και εκεί, η κυρία Κούλτσαρ που φώναξε τον συμπατριώτη της διαιτητή λίγο νωρίτερα για ένα «touch» της πλάκας, θεώρησε φρόνιμο να μην τον στείλει για on field review. Πραγματικά, είναι να απορείς. Βέβαια, στη συγκεκριμένη φάση έχει ευθύνη και ο ίδιος ο Μπόγκναρ, καθώς ήταν τόσο ξεκάθαρη, που από μόνος του θα έπρεπε άμεσα να έχει ακυρώσει το τέρμα του Έλληνα επιθετικού.

Και στο 85ο λεπτό ήρθε το κερασάκι στην τούρτα. Η φάση που θα μνημονεύεται για χρόνια και θα τη βάζουμε να τη βλέπουμε όταν δεν είμαστε καλά για να γελάει λίγο το χειλάκι μας και να ανεβαίνει η διάθεση μας. Ο Λαφόν άρπαξε τα πόδια του Αλφαρέλα μέσα στη μεγάλη περιοχή, εκείνος φυσικά βρέθηκε στο έδαφος και αφού ο Μπόγκναρ -ενώ ήταν στο ένα μέτρο- δεν έδειξε για κάποιο λόγο άμεσα την άσπρη βούλα, πάλι η κυρία Κούλτσαρ δεν τον φώναξε για να διορθώσει το λάθος του. Μιλάμε για τον ορισμό της αλλοίωσης αποτελέσματος με ουγγρική σφραγίδα!

Ωστόσο, για να πούμε και κάτι αγωνιστικό και να μη σταθούμε μόνο στα διαιτητικά όργια, είναι να απορείς πως ο Άρης κατάφερε σε ένα παιχνίδι που ήταν καλύτερος, να βρεθεί να χάνει με 2-0 από έναν Παναθηναϊκό, που είχε προχωρήσει σε εκτεταμένο rotation και είχε μόλις 2-3 καλές στιγμές. Οι Θεσσαλονικείς δέχτηκαν δύο αστεία γκολ, τα οποία ήρθαν λόγω της τραγικής αμυντικής λειτουργίας στις συγκεκριμένες φάσεις. Από την άλλη όμως, δεν μπορούμε να μη σημειώσουμε και κάποια θετικά.

Είδαμε αυτοματισμούς, είδαμε συνεργασίες, είδαμε τον Άρη να έχει την μπάλα στα πόδια του και να ξέρει τι να την κάνει, είδαμε αντίδραση, είδαμε παίκτες να κάνουν προσωπικές ενέργειες, να πατούν στην αντίπαλη περιοχή. Σίγουρα είδαμε έναν άλλον Άρη σε σχέση με αυτόν που βλέπαμε με τον Μανόλο Χιμένεθ στον κιτρινόμαυρο πάγκο. Προφανώς, δεν θα βαφτίσουμε Ζοσέ Μουρίνιο τον Μιχάλη Γρηγορίου. Απλά αναφέρουμε τα γεγονότα, που μας κάνουν να αισιοδοξούμε εν όψει της συνέχειας.

Εγώ το έχω πει πολλές φορές και θα συνεχίζω να το λέω όσο κι αν μοιάζω τρελός. Ο Άρης έχει ποιοτικούς ποδοσφαιριστές, που μπορούν να παίξουν ελκυστικό ποδόσφαιρο. Το γεγονός πως η ομάδα χτίστηκε λάθος, αγνοώντας την ποδοσφαιρική λογική, δεν επέτρεψε να το δούμε αυτό, ωστόσο είναι μία πραγματικότητα. Υπάρχει ταλέντο. Ας ελπίσουμε πως ο Μιχάλης Γρηγορίου σε αυτό το μικρό διάστημα που θα καθίσει στον πάγκο θα βοηθήσει, προκειμένου να το δούμε κιόλας στο χορτάρι. Το πρώτο δείγμα, πάντως, ήταν καλό. Το αποτέλεσμα πάλι όχι, αλλά αυτό είχε να κάνει αφενός με το απίστευτο ουγγρικό διαιτητικό δίδυμο, αφετέρου με την αδράνεια στα μετόπισθεν σε δύο στιγμές, που κόστισε στην ομάδα.

ΥΓ. Να ξεκαθαριστεί κάτι, που δεν έγινε παραπάνω στο κείμενο. Και αυτό που βιώνει ο Άρης με διαιτησίες σαν τη χθεσινή ή τελοσπάντων σαν τη χθεσινή, γιατί αυτή παραήταν, είναι ένα «βαρίδι» που πέφτει δικαίως στην πλάτη της ΠΑΕ. Της διοίκησης. Είναι υποχρέωση της να προστατέψει την ομάδα από τέτοια φαινόμενα.

ΥΓ2. Είτε στο «10», είτε στο δεξί άκρο της επίθεσης (καλύτερα εκεί) ο Γκαρέ δείχνει πως ξέρει καντάρια μπάλα και ότι πιθανότατα θα δούμε ωραία πράγματα από εκείνον.