Ο Γιάννης Ψαράκης γράφει για την αντίδραση του Παναθηναϊκού και τον τρόπο που επέστρεψε στις νίκες, κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης.
"Φτου... να μην το ματιάσει" ήταν ο χθεσινός Παναθηναϊκός. Σαν τον φοίνικα αναγεννήθηκε μέσα από τις στάχτες των όσων ακολούθησαν την ήττα από τον Άρη, πήρε απίστευτη, ασύλληπτη ώθηση από τον κόσμο του και ο περιβόητος "νόμος του ΟΑΚΑ" του έδωσε μία τεράστια από κάθε άποψη νίκη.
Γιατί έκανε το 2-0 στις αναμετρήσεις του με τη "βασίλισσα" κάτι που δεν αποκλείεται να μετρήσει διπλά σε περίπτωση ισοβαθμίας, διπλής, τριπλής ή μεγαλύτερης.
Γιατί βρήκε το σθένος παίρνοντας δύναμη από τον κόσμο (που τον στήριζε ακόμη και στο -14 στην αρχή της 2ης περιόδου) να ξεπεράσει την κούραση από τα συνεχόμενα ματς, την απουσία του Ναν αλλά κυρίως τα βαριά χέρια από τους χαρακτηρισμούς που είχαν ακούσει άπαντες από... επίσημα χείλη μετά την ήττα από τον Άρη.
23:31 - 03.02.2026
Η καλαθάρα του Γκράντ που έδωσε την νίκη στον Παναθηναϊκό απέναντι στην Ρεάλ Μαδρίτης (vid)
Ο Παναθηναϊκός νίκησε την Ρεάλ Μαδρίτης με το σουτ του Τζέριαν Γκραντ 2 δευτερολέπτα πριν το τέλος του αγώνα.
Γιατί αυτή η νίκη του δίνει στην πιο κρίσιμη καμπή της σεζόν ειδικά μετά τα όσα προηγήθηκαν και τις απανωτές ήττες τον Γενάρη, ένα τρομερό μπουστάρισμα να συνεχίσει ακόμη καλύτερα στα επόμενα ματς και να παραμείνει στο κόλπο της 4αδας σε μία Ευρωλίγκα όπου η απόσταση από την 1η και τη... 10η θέση είναι μία νίκη. Που σημαίνει ότι τα πάντα είναι ρευστά και κάθε λάθος, από εδώ και πέρα, πληρώνεται.
Δεν ξέρω, δεν είμαι σίγουρος για να πω την αλήθεια, ότι αυτή η νίκη θα είναι εφαλτήριο για τη συνέχεια.
Η ίδια η ομάδα του Αταμάν έχει δώσει το δικαίωμα να την αμφισβητείς γιατί το έχει ξανακάνει μέσα στη σεζόν. Θέλω να πω ότι πιθανή ήττα το βράδυ της Πέμπτης στο Βελιγράδι, εκεί όπου οι περισσότεροι ανταγωνιστές της 4αδας έκαναν περίπατο, θα είναι σαν να ακυρώνει τη νίκη επί της Ρεάλ.
Οπότε τι κρατάει ο Παναθηναϊκός ή μάλλον τι κρατάω από τη νίκη επί της Ρεάλ; Καταρχάς την (αναμενόμενη) στάση του κόσμου της ομάδας που αποθέωσε πριν το τζάμπολ τους... ξεφτιλισμένους Αταμάν (κυρίως αυτόν και μάλιστα με standing ovation) και παίκτες.
Κατά δεύτερον την εικόνα του Αταμάν στον πάγκο. Εμφανώς πιο "σφιγμένος", πιο προσεκτικός, πιο μετρημένος. Και τέλος τον τρόπο με τον οποίο άπαντες πανηγύρισαν στο φινάλε το νικητήριο καλάθι του Γκραντ βγάζοντας από μέσα τους όλη την συσσωρευμένη ένταση των προηγούμενων ημερών.