«Είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου, ηλίθιε...»

Αρκεί μια σύντομη αναδρομή στα πρόσφατα ντέρμπι και θα θυμηθούμε μυθικές ανατροπές από 2-0 σε 2-3, 4άρες και 6άρες. Όλα συμπυκνωμένα σε λίγα χρόνια, όσα μετρούσαμε κάποτε σε μερικές δεκαετίες

Ήταν άραγε τόσο μη αναμενόμενα τ΄ αποτελέσματα των κλασικών ντέρμπι, με τα οποία ολοκληρώθηκε η 20η αγωνιστική;

Ξεκινώντας με το πρώτο χρονικά στο Χαριλάου, δεν είναι τόσο το Χ, που δεν είναι δα και ασυνήθιστο σε Άρης - ΠΑΟΚ. Προσμετρώντας και τη δήλωση Λουτσέσκου ότι ο Άρης σημαδεύει τα ματς με τον ΠΑΟΚ, εννοώντας ότι αγωνίζεται με περίσσια αυταπάρνηση. Κάτι που δεν απέχει από την πραγματικότητα.

Αυτό ήταν γνωστό εκ των προτέρων βέβαια, το «εκτός προγράμματος» ήταν να μένει ο ΠΑΟΚ στο 0. Η ίδια ομάδα που εδώ κι ένα δίμηνο πετύχαινε γκολ ανελλιπώς, δίνοντας απαιτητικούς αγώνες ακόμη και με καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη.

Για να τα πάρουμε με τη σειρά, το ανηλεές σκοράρισμά του ήταν αποτέλεσμα των πολλών τελικών που δημιουργούσε. Χθες δεν έκανε πολλές φάσεις, οι ευκαιρίες με τις οποίες πραγματικά απείλησε μετριόνταν στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ασυνήθιστο για τις φετινές του επιδόσεις.

Περισσότερο αναπάντεχη η εξέλιξη και στο Καραϊσκάκης, ο Ολυμπιακός που έδειχνε πολύ σκληρός για να πεθάνει έχοντας προκριθεί στα play off του C.L με το εντυπωσιακό 3/3 στο φινάλε, την πάτησε από έναν Παναθηναϊκό που παραμένει πεισματικά κολλημένος στο τέλμα τελευταίων χρόνων. Ομάδα που μοιάζει στα χαμένα, χωρίς σχέδιο, προσανατολισμό και όραμα.

Μοναδικές εξαιρέσεις και αφορμές χαράς οι ανακοινώσεις κοστοβόρων μεταγραφών, τις οποίες διαδέχονται οι καυγάδες μεταξύ των φιλάθλων, για το ποιος θα τοποθετήσει πρώτος κορδέλα στο «σαπάκι» με κατεύθυνση το αεροδρόμιο. Δηλώνοντας αδαής επί τεχνικών ζητημάτων και τεχνικών αναλύσεων, εντάσσω το αναπάντεχο των αποτελεσμάτων στο θέμα που θίξαμε πρόσφατα και αφορούσε τη θεαματική βελτίωση της εικόνας του Ελληνικού πρωταθλήματος.

Οι κάπως παλαιότεροι θα επιβεβαιώσουν ότι οι χειρότεροι κατά τεκμήριο αγώνες ήταν τα μεγάλα ντέρμπι, όπου επικρατούσε η σκοπιμότητα, κυριαρχούσαν οι διακοπές, τα νεύρα και η κακοποίηση του αθλήματος.

Τα τελευταία χρόνια ο όρος ντέρμπι επιβεβαιώνεται και στο χόρτο, αφού σχεδόν πάντα οι αγώνες είναι συναρπαστικοί με εξαιρετικό ρυθμό και υψηλές αγωνιστικές εντάσεις. Απολύτως ενδεικτικά μνημονεύω ένα Ολυμπιακός - ΠΑΟΚ 0-4 τη δεκαετία του 70, που έμεινε στην ιστορία και αποτέλεσε σημείο αναφοράς των επόμενων γενεών, επειδή προφανώς δεν πίστευαν ότι θα έχουν την τύχη να ξαναδούν τόσο ασυνήθιστο αποτέλεσμα σε ντέρμπι.

Πριν από δυο χρόνια ο ΠΑΟΚ έβαλε ξανά 4 γκολ στο Καραϊσκάκης και λίγους μήνες μετά ο Ολυμπιακός πήρε το αίμα του πίσω, σκοράροντας κι εκείνος 4 γκολ στην έδρα του αντιπάλου του. Αρκεί μια σύντομη αναδρομή στα πρόσφατα ντέρμπι και θα θυμηθούμε μυθικές ανατροπές από 2-0 σε 2-3, 4άρες και 6άρες. Όλα συμπυκνωμένα σε λίγα χρόνια, όσα βρίσκαμε κάποτε σε μερικές δεκαετίες. Ακόμη και το ΑΕΚ - Ολυμπιακός της προηγούμενης εβδομάδας με το θεωρητικά φτωχό 1-1, ήταν ματσάρα. Μπορεί να επισκιάστηκε από όσα έγιναν μετά και τις διαμαρτυρίες της γηπεδούχου, αυτό που παρουσιάστηκε στο χόρτο όμως ήταν υψηλότατων προδιαγραφών.

Βλέποντας κάποτε μεγάλα Ευρωπαϊκά ντέρμπι, σκεφτόσουν «έτσι και κάποιος Άγγλος ή Ισπανός τουρίστας  ερχόταν από περιέργεια να παρακολουθήσει δικό μας ντέρμπι, θα επέστρεφε στη χώρα του με κατάθλιψη». Πλέον δεν υπάρχει λόγος να καμαρώνουμε μόνο για τα μνημεία της αρχαιότητας και να ντρεπόμαστε για το ποδόσφαιρό μας. Λιγότερο ή περισσότερο κάθε ντέρμπι έχει τη γοητεία του, κανένα δε σου προκαλεί υπνηλία, ούτε αναθεματίζεις την ώρα που αποφάσισες να αφιερώσεις δυο ώρες της ζωής σου σε αυτό.

Η είδηση είναι να παρακολουθήσεις ντέρμπι χωρίς ποιότητα και που δε σε χόρτασε ποδόσφαιρο. Στο πλαίσιο της γενικότερης αναβάθμισης λοιπόν, εντάσσονται και τα «ασύμβατα» με την ποδοσφαιρική λογική αποτελέσματα που είδαμε χθες. Η αναβάθμιση, ο ανταγωνισμός, οι ξένοι διαιτητές (μέρος του ίδιου πακέτου όλα) έχουν ως συνέπεια να υπάρχουν και μεγάλα σκορ και εμφατικές ανατροπές και αποτελέσματα που δεν τα περιμένουμε.

Ανέκαθεν κυριαρχούσε η έκφραση περί «ομορφιάς του ποδοσφαίρου» που επικαλούμασταν όλοι, αν και μέσα μας αναρωτιόμασταν που στα κομμάτια είναι κρυμμένη. Τώρα τη βλέπουμε με τα ματάκια μας και την απολαμβάνουμε με όλες μας τις αισθήσεις.Οπότε είναι ίσως περιττό να διυλίζουμε τον κώνωπα αναζητώντας ερμηνείες αναπάντεχων αποτελεσμάτων. Παραφράζοντας Νίκο Μπογιόπουλο, θα βρούμε την εξήγηση: «Είναι η ομορφιά του ποδοσφαίρου, ηλίθιε...»